‘Gumpie ,niet schrikken, zo doe jou echt niets!‘ ‘JA, dat kan je wel zeggen, maar hij ziet er echt niet vriendelijk uit,’ ‘ok, ik zal onder deze pagina er meer over vertellen, wel een korte samenvatting’.
Ruiswortel vertelde dat er een plant was, ie ontzettend boos is. Niet gewoon boos, maar ‘blad-verfrommelend, sap-kokend woedend.’ De reden: een gele sluipwesp die met chirurgische precisie steeds minuscule hapjes uit zijn bladeren nam. En altijd net wanneer de plant dacht dat hij veilig was.
Poffelmos knikte ernstig en ging op bezoek naar die plant. Bij aankomst bleef hij even staan. Ruiswortel had gelijk, die plant zag er ‘sprieterig’ uit. Een stekelige, donkerbruine stam, alsof hij ooit te dicht bij een zonsondergang had gestaan. Bovenop een geel-oranje bol die duidelijk dacht dat glimlachen voor zwakke soorten was. Uit die bol groeiden sprieten met harige bolletjes, die zachtjes trilden… niet van de wind, maar van ongeduld. Op dat moment klonk er een heel zacht bzzzt. De gele sluipwesp verscheen heel even, keek naar de tekening… en vloog geschrokken achteruit; zou hij echt zo zijn!’ Sindsdien laat de wesp zich nauwelijks meer zien.
In het Zwammenbos staat hij nu bekend onder de naam: ’Angria’
Rechterpagina
Luisterzwam
Poffelmos keek zuur naar Ruiswortel. Niet een klein beetje, maar citroen-in-de-zonzuur. Daar stond Ruiswortel weer, met dat stokje, te luisteren naar een struik die volgens hem “net iets te veel had meegemaakt voor de winter”. “Onzin,” mompelde Poffelmos. “Planten praten niet. Ze fluisteren hooguit… in stilte.” Maar op een nacht had Poffelmos gedroomd, dat hij een zwam had gezien, die ook hij kon horen.
De Toeterzwam
Poffelmos schrok zich bijna uit zijn mosbroek toen ergens tussen de varens een luide TOEEEEE–TÁÁÁÁÁ! klonk. Het geluid zwiepte door het Zwammenbos alsof iemand een reusachtige bosneus had laten schallen. ‘Wie… wíé doet dat?’ mompelde hij, terwijl hij met grote stappen richting het geluid huppelde. Dit had hij nog nooit gezien; een paddestoel met 3 trompetjes.
Nieuwsgierig geworden wilde hij deze even aanraken, maar schrok. Poffelmos zag iets bewegen. Vanuit de holle trompet onderaan, zat een piepklein bosgeestje, met warrige moshaartjes alsof hij per ongeluk op de verkeerde knop had gedrukt. Normaal hield hij zich koest, maar nu trilden de drie trompetten als opgewonden slakkenhoorns. ‘Sorry’, riep het geestje. ‘Ik wilde alleen kijken of er een echo in zat… maar toen blies de paddenstoel terug!’ ‘Blies híj terug?’ vroeg Poffelmos verbaasd.
‘Ja! Het is een terugtoeterzwam. Wat je er in roept, blaas hij nóg harder terug. Ik riep ‘hallo’, maar hij dacht zeker dat het concert moest beginnen!” Poffelmos keek nog eens verbaasd naar het bosgeestje.
Geen opmerkingen