Het boek van Zwammerbos, met Poffelmos, deel 1 - The Book of Zwammerbos, with Poffelmos, Part 1

‘Gumpie, wat heb jij nu?’ ‘Ik zal het je vertellen. Tijdens een rustige ochtendwandeling in het Zwammerbos liep ik over een smal pad dat rook naar nat mos en oude verhalen. De zon sloop voorzichtig tussen de bladeren door, alsof hij ook niet wilde storen. In eens hoorde ik een zacht fluit-klik-trrrrr. Daar zat hij.

Een vogel met kleuren alsof iemand het bos had geschilderd nadat de verf was gevallen. Groen als varens, oranje als avondlicht en een staart die leek te zijn geleend van een vergeten droom. De vogel keek mij aan, knipperde één keer, en bleef toen doodstil zitten, alsof dit moment al lang gepland was. “Ah,” zei ik zacht, “jij bent vast een Auroris zwammeri fluitensis.”De vogel antwoordde niet, maar floot een melodie die precies klonk als een potlood dat over vers papier glijdt. Volgens het Zwammerbos-bijgeloof zijn dit Verhaalvogels: ze verschijnen alleen aan wie goed kijkt, en verdwijnen zodra je ze probeert vast te leggen. Na een paar tellen spreidde de vogel zijn staart, gaf mij een laatste nieuwsgierige blik en vloog weg, dieper het groen in’. ‘Gumpie, een heerlijk ‘poëtisch’ verhaal, maar we gaan verder met het verhaal van Poffelmos.

Even een korte versie van deze bladzijden.

In dit mysterieuze werk, geschreven in priegelige bostekens die geen mens ooit zal begrijpen, staan alle paddenstoelen van het bos nauwkeurig beschreven en geïllustreerd. Met een prachtige gezegde:

‘Wie dit boek opent, ademt bos.

Wie verder leest, riskeert een glimlach.

Wie alles begrijpt… 

is waarschijnlijk geen mens’.

Het Mórrelijn Schrift

Met een speciaal schrift geschreven. Het is geen taal die gelezen wordt, maar eentje die gevoeld wil worden. De tekens lijken soms op sporen van wortels, windkrullen, schimmelringen en staartbewegingen van boswezens. Mensen zien slechts sierlijke krassen; het bos herkent betekenis.

Betekenis van de naam * Mórre; staat voor mos, murmel, schimmel en geheim 

* Lijn; verwijst naar groei-lijnen, wortels, nerven, sporen, staarten

Hierin schrijft en tekent hij de hilarische verhalen die hij samen met Flindermien hebben gemaakt.

Maar zodra het voorjaar zich aandient en de eerste planten hun kopjes boven het mos uitsteken, is het gedaan met de rust. Het Zwammenbos ontwaakt luidruchtig: klagende blaadjes, probleemplanten die niet

weten welke kant ze op moeten groeien en wortels die zich beledigd voelen.

Gelukkig staat Poffelmos er niet alleen voor. De kleine insecten, altijd in de weer, altijd iets te melden, zoemen door het bos als levende postduiven. Ze vangen geruchten, fluisteringen en roddels op en leveren die keurig af bij Poffelmos. Hij probeert dit allemaal in goede harmonie op te lossen. Ter verduidelijking; Flindermien is zijn vriendin.

’De Kietelklankpaddestoel’.

Op 14 juli gebeurt er bijzonders, precies om het middagkriebeluur ploft hij uit de grond in het Zwammenbos: ’De Kietelklankpaddestoel’.

Vliegsprinkhanen o.i. zijn er dol op, en niet zomaar een beetje. Deze paddestoel heeft een geheim: zijn blauw gedraaide steel werkt als een vrolijke veer. Wanneer de zon erop schijnt, begint hij zachtjes te zoemen, twirren en plop-klanken te maken. Niet hoorbaar voor mensen, maar voor vliegsprinkhanen klinkt het als een onweerstaanbare lachmelodie.

De rood-wit gestreepte hoed is geen toeval: dat zijn insecten-waarschuwingsstrepen, maar dan verkeerd om. Ze betekenen: “Kom hier! Spring! Lach! Doe iets onhandigs!”

Ze landen erop, glijden uit, worden zachtjes gelanceerd, draaien drie kwart pirouette en landen weer netjes op hun pootjes.

Elke mislukte sprong laat de paddestoel harder zoemen, waardoor ándere sprinkhanen denken dat er een feest gaande is (wat klopt).

Zo Gumpie, een lang verhaal en volgende week zaterdag de laatste 4 pagina’s van het Zwammerbos.

 

Gratis.... Frisse Bries Bowl uit het bos - Free.... Fresh Breeze Bowl from the forest

Poffelmof heeft een heerlijk frisse zomer bowl ontwikkelt. Hieronder het gratis recept.

Poffelmos heeft het prestigieuze en uiterst zeldzame: ‘Twee-Bessen-Certificaat’. Dat krijg je alleen als minstens zeven dieren zeggen: ‘Ja, hier knap ik van op’. Hij kookt niet, sterker nog, 

hij durft niet eens in de buurt van vuur te komen. De geur van een kampvlam doet hem spontaan onder het mos te verstoppen.

De basis kruiden die hij normaal gebruikt zijn:

Kruiden, bessen en bladeren die Poffelmos gebruikt

Kattenkruid, maakt zenuwachtige kevers weer kalm (en soms een beetje giechelig).

Paardenbloemwortel, geeft energie, vooral aan slome slakken met ochtendhumeur.

Madeliefblaadjes, goed voor zachte keverbuikjes.

Daslook, adembenemend lekker, maar oppassen… sprinkhanen krijgen er 

opera-stemmen van.

Weegbree, voor opgelapte voelsprieten.

Venkel, voor zangvogeltjes met ademnood.

Het recept!!

Bries Bowl Voor mensen die last hebben van een winderige buiktrommel.

 Benodigd: 

•1 verse bekerzwam (liefst geplukt in de ochtend)

•Snufje venkelzaad (fijn gestampt)

•1 plukje wipstaartmos (niet te veel, het is vrolijk spul) 

•3 bellenbessen (nooit 4, dat wordt rumoerig) 

•5 dauwwater van het eerste druppelmoment van de dag 

•De drie-tand vork van Poffelmos

Bereiding: 

• Zet de bekerzwam rechtop als kom. 

• Sprenkel twee druppels dauwwater erin, niet meer! 

• Wrijf venkelzaad tussen de vingers tot het geurt als warme anijs. 

• Voeg de drie bellenbessen en het plukje wipstaartmos, 

samen maken ze een heel zacht blup. 

• Roer nu ritmisch met de drie-tands vork: 

        tuk… tuk… tuktuk… poff…, 

• 5 tellen wachten en het gerecht is gereed en ruik! 

                  Een klein wolkje geurige damp stijgt op, 

                     alsof de geur zelf glimlacht. 

Geniet van dit recept, een zomerse uitkomst en

tot 0ver een paar weken met een nieuw verhaal!

Probleem met de ‘Rode Kakkertor’ opgelost - Problem with the Red Cockroach solved.

Het 2Times verhaal sluit ik af, alsof het een boek is dat zelf nog even wil doorpraten. 

Want laten we eerlijk zijn: ergens onderweg zijn er vast beelden ontstaan waarbij ik dacht ‘hé… jij wilt een verhaal worden’. 

Bij mij begon dat bij komische, maar echt bestaande paddenstoelen. 

Ze stonden daar zo eigenwijs in het bos, alsof ze al wiste dat ze hoofdrolspelers waren. En voor ik het wist, had ik geen handleiding meer in handen, 

maar een begin van een klein verhaaltje. 

Kleine samenvatting van mijn verhaal

Lang voordat het Zwammenbos bekend stond om zijn wonderlijke en onvoorspelbare planten, woondener een klein volk in het Zwammenbos; de Ascoltari’s. Hoe ze uit Italië hierheen zijn gekomen weet niemand. Afgeleid van het Italiaanse ascoltare, hetgeen ‘luisteren’ betekent. Het is een volk dat gelooft dat elke plant een gevoel en een eigen hartslag heeft. In het Zwammenbos is één figuur zeer bekend, Orecchivivo Bellafronte. 

Zo werd zijn gave geboren:

Hij hoort de stille klanken van: wortelgeritsel, bladroezelen en stengelfluisteringen.

Waar planten fluisteren, bladeren klagen en waar iets stinkt dat niet hoort te stinken… daar staat hij ineens. Met zijn stafje en een begripvolle blik. De planten… die voelen zich gehoord.

Bellafronte Bellafronte doet zijn dagelijkse ochtendwandeling en hoort een mopperend ‘Huppelklaproosje’ of een slaapdronken veelkoppige ‘Nachtvaren’ die zijn wortels toespreekt dat ze anders moeten liggen voor de koeling. 

Bij de ‘Verdraaide Wortelklimmer’ blijft hij stil staan, en kijkt naar zijn staart. Wanneer er iets wordt gefluisterd dan resoneert die heel subtiel heen en weer. Hij kijkt om zich heen en ziet een jonge maanplant. Wanneer hij dichterbij komt, ziet hij meteen de rode ‘vlekken’ op één van haar bladeren. Zou ze ziek zijn?

Hij pakt zijn orenstafje en steekt het voorzichtig tussen haar bladeren. Lang luisterfe Bellafronte met zijn orenstafje en sloot één oog. Gelijken hoort hij klagende woorden;

‘Het komt elke ochtend, die grote viespeuk’. 

Bellafronte begreep niet gelijk wat haar het probleem was… Het zag er inderdaad niet fris uit. Op het moment dat hij het wat beter wilde bekijken… plofte er een lading poep langs zijn neus. Verschrikt keek kijk omhoog en zag een tor recht boven hem op een tak zitten.. het was de ‘Rode Kakkertor’.

Nu begreep hij haar probleem. Begrijpelijk dat zij hier ‘schijtziek’ van werd. Aan zijn ontspannen houding was het duidelijk wat hij aan het doen was… en dat elke ochtend. 

Bellafronte dacht even na en fluisterde even met de ‘Rode Kakkertor’. 

Na een goed gesprek was het probleem snel opgelost.

Zo genoeg voor deze blog, over 2 weken vervolg.

De oorwurm en sluierzwam zijn binnenkort weer te vinden - The earwig and veil fungus will soon be available again.

Gumpie is met vakantie, dus dit keer geen inleiding van deze blog, maar over 2 weken is hij weer paraat. Geniet van het Zwammenbos.

Het Judasoor

De luistervink van het bos

Tussen het mos en de bast van oude vlierstruiken groeit hij: het Judasoor (Auricularia auricula-judae).

Een zwam die eruit ziet alsof iemand zijn oor aan de boom heeft gelijmd en dat is precies wat hij doet: luisteren. 

Waar andere paddenstoelen vooral bezig zijn met groeien of sporen verspreiden, is het 

Judasoor de nieuwsgierige journalist van het bos. Met zijn zachte, fluwelige oorschelpen vangt hij het gefluister van bladeren, het kraken van takken en zelfs het zuchten van de mossen. 

De oorwurm

Op de Keltische velden, tussen stenen cirkels en oude grafheuvels, leeft een worm die anders is dan 

alle andere. Hij draagt twee kleine oren, waarmee hij hoort wat anderen niet durven fluisteren. 

De komst van de Sluierdame 

Volgens de officiële wetenschappers van het Zwammenbos (een comité bestaande uit een uil met leesbril, drie morieljes en één hyperactieve mier) is de Dictyophora duplicata 

hier niet spontaan verschenen.

Waarom draagt ze die sluier? 

De boskabouters hebben drie theorieën: 

1. De Verlegenheidshypothese De Sluierdame is een tikje preuts en wil niet dat iedereen haar poriën ziet. 

2. De Gala-theorie De sluier is eigenlijk een baljurk. De soort draagt die alleen wanneer 

ze ergens nieuw arriveert – een soort openingsceremonie. (De uil gaf deze theorie een hoge score vanwege “stijlpunten”.) 

3. De Lok- en Verbaashypothese De sluier is bedoeld om insecten te lokken, maar in het Zwammenbos werkt hij vooral op bosfiguren die roepen: ‘WAUW! ‘Wat ben jij chic!’. 

En nu… 

Sinds haar landing is de Sluierdame een graag geziene gast: Ze oefent elke ochtend haar sluierdraaibeweging in een zonnestraal. 

Tot volgende keer met het verhaal van Orecchivivo Bellafronte. 

Will you read my blog in your own language??? Select right up your country

Mexicaanse hoedzwammen en de ‘gevaarlijke’ koperzwam - Mexican hat fungi and the 'dangerous' copper fungus

 Gumpie, waarom draag jij een Mexicaanse hoed.

Groeien er cactussen in het Bolderbos?’

Gumpie, waarom draag jij een Mexicaanse hoed. Groeien er cactussen in het Bolderbos?’ ’Dat zijn Mexicaanse Hoedzwammen en Poffelmos heeft, met toestemming van Sombrillito, zijn hoed beschilderd. Zo weet iedereen in het Bolderbos hoe die in Mexico worden gedragen!’ ‘En dat moet ik nu geloven?’ 

Onderaan de 2 pagina’s vertel ik mee over de Koperzwam!’

Korte versie van deze 2 pagina's

Lang, lang geleden, ver over de Grote Mossenzee, leefden in een warm en zonovergoten dal drie kleine zwammen die altijd sombrero’s droegen. Ze heetten Sombrillito, Tacotón en het kleintje Pepito de Spore.Ze stonden bekend om hun swingende sporenregendans: één keer schudden en er dwarrelden duizenden sporen als confetti om hen heen. 

De Mexicaanse Hoedzwammen bleken dol op de vochtige bosgrond en in het Zwammenbos weet men nu; dat sommige zwammen niet groeien, maar aankomen. Men weet nu in het bos dat sommige sporen niet vallen, maar reizen. En dat sommige hoeden niet schuilen, maar dansen. 

De koperzwam…

De koperzwam is een vegetarische opportunist. In tegenstelling tot verwante zwamsoorten die insecten verteren, heeft deze soort zich gespecialiseerd in het “vangen” van gevallen bramen, bessen en noten. Hiervoor gebruikt hij een snelsamentrekkend hoedmechanisme, een soort trage schommelbeweging die precies genoeg momentum geeft om de lekkernijen tegen zijn stam te laten rollen. Wat meestal niet lukt. Bij voedselgebrek gaat hij in een “sabbelmodus”: de tandrand trilt zachtjes, waardoor hij bosvruchtengeuren aantrekt. Poffelmos noemt dit gedrag “vriendelijk griezelen”.

                                                       De Legende van de Koperzwam

 (zoals de oudste boomstronk het ooit vertelde) 

Lang voordat er paddenstoelen groeiden in het Zwammenbos, was er alleen het Groene Stiltejaar: een tijd waarin het bos fluisterde maar niemand luisterde, en bessen vielen zonder dat iemand ze opat. 

De natuur vond dat zonde, want in het Zwammenbos wordt niets verspild. Op een avond, tijdens de zeldzame Blauwlichte Maan, verzamelde de bosgeest Vlirrel, een slordige maar goedbedoelende verschijning die altijd struikelde over eigen wortels, al het gevallen fruit van de zomer: bramen, blauwe bessen, vossenbessen, hazelnoten… een hele berg zo groot als een slapende das. 

De Kracht van de Cirkel - The Power of the Circle

Deze week gaan we verder met het verhaal over het Zwammenbos. De kracht van de Cirkel, door Gromri

Magie en Bescherming 

De paddenstoelen mogen nooit worden aangeraakt of geplukt. Wie dit wel doet, wordt getroffen door de ‘Verdwaalde Vloek’: ze zullen drie dagen en nachten doelloos in het bos dwalen, de weg kwijtraken op de meest bekende paden, totdat ze berouw tonen aan de natuur.

Wensen en Wijsheid

Voor reizigers met een puur hart die respect tonen voor het woud, fungeert de cirkel als een bron van wijsheid. Als je in het midden van de cirkel knielt en nederig een vraag stelt aan het woud, zal de wind het antwoord in het ruisen van de bladeren fluisteren.

"Gumpie, hier word ik blij van, lekker een ouderwets onderwerp over paddestoelen. Bij dit verhaal heb ik een heerlijke bosgeest getekend. De hekst is gemaakt via ChatGPT.

Hieronder de gehele pagina met het verhaal 

Korte samenvatting van deze pagina.

Zijn hoed hing scheef van een nachtje slapen tegen een boomstronk, en zijn snor rook nog een beetje naar paddenstoelenstoof. Gromri is opzichter van het laagblijvende groen in het oostelijk deel van het Molderbos. 

Een keurige titel, al betekent het vooral dat hij het mos borstelt, paddenstoelen rechtzet en slakken toespreekt over hun gedrag. Maar die ochtend zag hij iets ongewoons: midden op een open plek lag iets schitteren… een glanzende eikel. Niet zomaar één, maar eentje die licht gaf van binnenuit, alsof er een zonnestraaltje in zat gevangen. ‘Dat moet een erfstuk van de elfen zijn,’ mompelde Bolderik, die niet bekend stond om zijn geduld. Hij stapte naar voren, stak zijn stok uit en floep!

Ineens stond hij tussen een kring van paddestoelen. ‘Ai, dat wordt heksenkwaad,’ zuchtte hij. Uit de lucht klonk zacht gefluister, een vrouwenstem: “Wie onze glans begeert, zal dansen tot de maan zich keert.”

"Gumpie, leuk verzonnen, maar hoe kom je uit die cirkel?' 'Oh, dan moet je onderstaande tekst zingen... als je daarin staat!'

Daar danst de maan op ‘t mos,

Langzaam rond en zachtjes los,

Glinster-eikel, glans en pracht,

’t Is een lokstem in de nacht.

Kringetje rond, kringetje klein,

Houd je voeten bij je, blijf jezelf zijn.

Zing zacht, wees lief, maak je hart niet groot,

Dan laat de kring je, heel gewoon, weer los.

Over 2 weken het....... VIOLETTE VORTEX spel, blijf het volgen

 

De waterpijp met Parelstuifzwammen - The water pipe with pearl puffballs

 

’Gumpie, wat doe je nu, zuigen aan een waterpijp? Je gezondheid gaat er aan, wees toch verstandig!’ Gumpie lacht; ‘Geen tabak, maar net als het bosfiguurtje… stuifmeel van de ‘Parelstuifzwammen’. Je gaat er heerlijk van dromen en het is niet verslavend. Dit moet je natuurlijk niet elke dag doen!’

Hieronder een korte versie van het verhaal, links de het bosgeestje Puffel Snoef.

Puffel Snoef de Droomsnuffer

Wanneer de eerste parelstuifzwammen hun bolle buikjes laten zien tussen de bladeren,dan verschijnt Puffel Snoef de Droomsnuffer, een wonderlijk figuurtje met een neus zo lang dat hij er zijn eigen kin mee kan kietelen.
Niet om te eten, niet om te verzamelen, nee, hij is verzot op de rook! Puffel is dol op de parelstuifzwam. Zijn ogen hangen halfdicht, alsof hij al jaren bijna in slaap is, en zijn voeten steken altijd gek uit, alsof ze niet precies weten welke kant de rest van hem op wil. Elke herfstochtend kruipt hij uit zijn holletje van mos en paddestoelenschors, zoekt een mooi groepje stuifzwammen uit en gaat er midden tussenin liggen, met zijn kin op zijn handen en zijn neus vlak bij de grootste bol. Soms danst hij met elfen, soms babbelt hij met pratende bladeren en één keer droomde hij zelfs dat hij zélf een stuifzwam was. Dan pakt hij een dun takje, tikt héél voorzichtig op de zwam, poef! en een zacht wolkje lichtbruine sporen stijgt op als rook uit een geheimzinnige opening. Puffel snuift diep in en mompelt tevreden: ‘Aaah… herfstlucht met een vleugje bosgeheim’.

Rechts de illustratie van de Geur van de Woestijnparel

In de zanderige oases van Arabië, leeft een klein, stoffig wezentje: de Stuifgnomi, in de oude verhalen ook wel Abu Ghobar, ‘Vader van het Stof’ genoemd.
Hij is geen gewone kabouter. Zijn tulband is van opgedroogd mos, zijn sandalen van dadelpit, en hij praat in zinnen die altijd eindigen met “ach, wat een poef!” 

Zijn taak? De Parelstuifzwammen (Astraeus hygrometricus, of in zijn taal Durrat al-Rih, de Parel van de Wind) verzorgen. Eeuwenlang werd hij gebruikt als; waterpijp, dat is verleden tijd. Wanneer de luchtvochtigheid stijgt, openen de zwammen hun ster-vormige armen en ademen zachtjes stuifgoud uit. Dat poeder vangt de wind en draagt verhalen mee van oase tot oase.

En als je dan ergens een wolkje stuif ziet opwaaien zonder reden, dan weet je:

Abu Ghobar heeft weer een bericht van de Parelzwammen verzonden.

Selecteer in language your country and you can read it

Tot over 2 weken met.. 'de Heksenkring'

Het bos heeft ‘wifi’ niet nodig. - The forest doesn’t need ‘wifi’ either.

Gumpie; ’Een verrassende kop tekst om te beginnen’. ‘Paddestoelen bieden een scala van fantasie voor je. Links de de Morieltjes met hun gaten en als laatste de inktviszwam. Deze bestaat ‘echt’, alleen niet zoals ik hem betekent heb. Nogmaals, paddestoelen en zwammen zijn voor mij een creatieve bron. Volgende blog, over 2 weken een hele bijzondere paddestoel’.Hieronder de 2 pagina’s van mijn verhaal met een korte omschrijving.

De morieltjes, die mysterieuze honingraatachtige paddestoelen, zijn hun opslagplaatsen. Hun openingen, de bekers, werken als kleine ontvangers. Daarin fluistert Molderik zachtjes alle gegevens die hij heeft verzameld:

Een eik verdwenen bij de beek,

neuwe waterbron achter de struisvarens,

of een meisje vertelde vandaag over

haar knuffelbeer die kon vliegen’.

Alles wordt zorgvuldig ingefluisterd, zodat geen enkel verhaal, groot of klein, verloren gaat. Onder de grond loopt een gigantisch netwerk van schimmeldraden, het BosNet.

En zo blijft het bos altijd bij de tijd, zelfs zonder wifi.

De inktviszwam, wandelende paddenstoel van het strand.

Op een vroege herfstochtend, als de dauw nog aan de helmgrasjes kleeft, begint iets vreemds te bewegen in het zand. Niet een krab, geen slak, zelfs geen verdwaalde scheermes.

Nee, het is de Inktviszwam (Clathrus archeri), een paddenstoel die zijn theatrale entree niet zomaar aan zich voorbij laat gaan. Met vier tot zes rood-roze armen komt hij uit de grond.

Zodra hij boven het zand verschijnt, rekt hij zich uit, knippert even met zijn sporen (voor zover mogelijk), en zegt met een zucht: ‘Ha, eindelijk weer zuurstof!” Dan begint het spektakel: ‘Hij kruipt richting zee’.