Een nieuw avontuur met Arty en Gumpie langs het Noordzee strand - A new adventure with Arty and Gumpie along the North Sea beach

Even Voorstellen... mijn naam is Arty.

Tik op de Selekteer jouw taal rechtsboven bij Language     

                                                                          Tik op de afbeeldingen om die te vergroten

Langs de Noordzeekust, onderaan de duinen, staat het 

vakantiehuisje van Arty. Het is volledig ingericht ter inspiratie van zijn passie: het schilderen van strandvondsten. 

Hij doet dit puur als hobby en als therapie, om rust te vinden en te genieten van al het moois dat er te ontdekken valt. 

In de periode van juli tot eind augustus is hij er dagelijkste 

vinden. Zijn penvriend Gumpie komt hem regelmatig 

opzoeken voor het gezelschap, maar vooral vanwege zijn 

humor en enorme kennis overzeeslakken. 

Gumpie zorgt ervoor dat je met veel fantasie en 

 humor anders naar alledaagse onderwerpen gaat 

kijken, wat je leven compleet kan veranderen.

Hiermee gaan we beginnen met een compleet nieuw verhaalvan Arty en Gumpie. Onder de gemaakte pagina zal ik een korte samenvatting maken. Veel plezier de komende weken.

Met een zachte geeuw begroet Arty de ontwakende ochtend. Zodra de eerste, gouden 

zonnestralen zijn kamer binnen werken, dwaalt zijn blik door het open raam. Voorbij de slapende duinen fluistert de zee haar eeuwige lied, terwijl meeuwen gewichtloos door de vroege lucht zweven. Dit uitzicht verveelt nooit. Het is een magisch moment van stilte, waarin de wereld nog heel even lijkt te dromen.

Na het ontbijt speelt het weer die dag een grote rol. Wordt het een droge dag of schijnt de zon? 

Dan gaan we naar buiten! Niets werkt zo ontspannend als wandelen langs de vloedlijn, 

luisteren naar de golven van de zee en zoeken naar aangespoelde ‘schatten’. 

Vooral bij oostenwind kunnen er vreemde dingen aanspoelen. Regent het die dag? 

Dan blijven we binnen. Dat is het moment waarop Arty zijn passie uitoefent: tekenen en schilderen.

Onder de kolom van Gumpie, rechts

Gumpie wandelt met regelmaat langs de vloedlijn, op zoek naar, wat hij noemt ‘inspirerende’ voorwerpen. Niet alleen schelpen of slakkenhuizen, maar ook stukjes hout. Geen grote stukken, maar kleine houtjes, die door zandschuring de nerven van het hout laten zien. Na lang turen op zo’n houtje ziet Gumpie er ‘iets’ in. Met een likje verf zie je meestal wat hij in gedachte had. Arty is altijd blij met zijn komst, wat heeft hij dit keer weer uit de Noordzee gevist.

Zo, tot over 2 weken, groetjes

Koinosuke en de hulp van de Koi karpers - Koinosuke and the help of the Koi hijackers

Koinosuke beleeft een spannend moment

Tik op de Selekteer jouw taal rechtsboven bij Language     

 

        tik op de afbeeldingen om die te vergroten                                      

Op een warme zomeravond, net voordat de zon besloot dramatisch achter de bomen te verdwijnen, kreeg Koinosuke een onrustige kriebel in zijn staart. “Een rondje varen,” dacht hij. Altijd goed voor de geest. De karpers die zijn bootje trokken, namen het uiterst serieus en zwommen alsof ze deelnamen aan de Olympische Spelen voor Onderwaterkracht.

Het meertje lag er vredig bij. Té vredig.

Toen klonk er iets. Eerst zacht. Daarna paniekerig.

“Help… HELP!”

Koinosuke verstijfde. Zijn snorharen trilden. Hij zag niets, behalve een zwarte vogel die als een slecht humeurige schaduw duikvluchten maakte. Nog een gil...luider. Dit keer heel dichterbij.

Koinosuke zag wat er aan de hand was en riep de hulp in van zij karpers. “Zwem naar de muis!” 

“Sneller!” riep Koinosuke. De karpers schakelden over naar turbostand. Langs de oever rende iets kleins, iets harigs, dat duidelijk géén zin had om gegeten te worden.

Toen zag hij haar: een muis, wild zwaaiend met haar armpjes, achtervolgd door de vogel die duidelijk het avondeten had ingepland. De muis stond aan de oever, twijfelde en koos toen voor het water. Slechte keuze, ze plonsde erin en begon meteen te doen wat muizen doen als ze niet kunnen zwemmen: paniek.“HELP!” Gloeb… HELP… gloeb! Koinosuke dacht razendsnel. 

Springen.. te ver. .. roeien? Te laat. Toen kreeg hij een briljant, licht absurd idee. “Karpers,” fluisterde hij plechtig, “waterkanonnen.”

De karpers begrepen het onmiddellijk. Ze positioneerden zich als een elite-eenheid. De vogel zette aan voor de finale duik.

“NU!” schreeuwde Koinosuke. 

Vijftien krachtige waterstralen schoten omhoog. De vogel kreeg een onverwachte wasbeurt, krijste verontwaardigd en verdween druipend richting het bos. Muis werd aan boord gehesen, proestend maar levend. Aan land stond haar familie te juichen alsof het Nieuwjaar was.

Sinds die avond was Koinosuke de held van het dorp. En bij elke kaas aankoop kreeg hij een zak Sakura kaas mee. 

 tik op de afbeeldingen om die te vergroten

Het had Arty meer tijd gekost dan hij had verwacht om alle informatie en afbeeldingen een plek te geven in zijn boekje. 

Maar wat was het een heerlijk 

verhaal geworden over Koinosuke, zijn eilandje en de eigenwijze koi karpers. Alles ademde rust, water en geduld.

Orimasa had met zijn beelden precies de Japanse sfeer geraakt die Arty voor ogen had. Toen eindelijk alles was verwerkt, net op het moment dat Arty tevreden achterover leunde, werd er op het raam geklopt.

Voor het raam stond… een enorm pakket. Daarachter verscheen langzaam de pet van de postbode.

Arty rende nieuwsgierig naar de deur. Eenmaal binnen vroeg de postbode, met fonkelende ogen, of hij misschien mocht blijven om te zien wat erin zat.

“Natuurlijk,” zei Arty. Het pakket werd geopend. De postbode trok zijn wenkbrauwen op.“Een papieren muis?” zei hij verbaasd. “Geen beeldje zoals dat Egyptische dat je eerder kreeg?”

Net toen hij het wilde oppakken, schoot Arty ertussen.“Afblijven!” zei hij streng. “Dit is een Japanse origami-muis.”De postbode deinsde een stap achteruit. “O… leven daar ook muizen met zulke grote oren?”Arty barstte in lachen uit. Hij pakte zijn iPad en liet alles zien wat Orimasa had gestuurd: Koinosuke, de koi karpers, het eilandje, de stilte.De postbode keek ademloos toe.“Nu snap ik het,” zei hij zacht. “Wat een cadeau.” Voor hij vertrok, schraapte hij zijn keel.

“Eh… zou ik misschien die postzegel uit Japan mogen hebben? Ik verzamel ze.” Arty glimlachte. Natuurlijk mocht dat.

Volgende keer maakt Arty contact met de archivaris van India

Chashitsu in zijn nieuwe verblijf - Chashitsu in his new residence

Lang geleden stond er een advertentie in de plaatselijke blad. Onder de afbeelding van de cirkel werd er een nieuwe bewoner voor deze chashitsu gevraagd.. De vorige bewoner kon niet tegen de eenzaamheid.

                                              tik op de afbeeldingen om die te vergroten

Koinosuke vond dit de kans van zijn leven, rust en vooral de aanwezigheid van Koi karpers. In zijn jeugd had hij veel tijd doorgebracht in de vijver van zijn ouders. Van kinds af aan fascineerde deze vissen hem; uren kon hij naar ze kijken. 

Hij had geluk, kreeg toestemming om er te mogen wonen. Na een korte verbouwing, met een eigen bord en lantaarns met koi karpers afbeelding was het helemaal in ‘zijn’ woonruimte. Als kunstenaar zit Koinosuke achter zijn tekentafel en om toch aan beweging te doen, heeft hij een speciaal uithangbordje aan zijn huis ontworpen. Hij heeft het spel ‘Kokoro Touchi’ genoemd.

regeltje tekst

Elke week begon voor Koinosuke op dezelfde stille manier. Nog vóór de dag zich volledig liet zien, zat hij bij een kleine lantaarn waarin kaarsvet traag en bedachtzaam smolt. Vanaf dit spirituele punt keek hij uit over zijn eilandje. Vogels schreven onzichtbare tekens in de lucht, bladeren fluisterden zonder woorden, en precies daar, in die eenvoud, vond hij een diepe rust. In zulke momenten nam zijn fantasie zachtjes het roer over.

‘Hij voedde hen.

En nu voedden zij hun kunst’.

Vanaf de rand zag hij hoe de koi zich ordenden, bijna vanzelf. Ze zwommen in formaties, in cirkels en spiralen, perfect op elkaar afgestemd, alsof ze een geheime choreografie uitvoerden. Kunstzwemmen, maar dan zonder publiek, zonder applaus.Daar, op dat moment, wist Koinosuke het zeker. Dit was de vorm die hij zocht. Geen stilstaande schoonheid meer, maar bewegende verbeelding. De koi hadden hem het antwoord gegeven.

“De kaasmarkt”

Dankzij het wederzijdse vertrouwen tussen Koinosuke en zijn watervrienden begon er iets bijzonders te ontstaan. De koi karpers zwommen niet langer zomaar rond; ze leken te spelen. Soms vormden ze keurige cirkels, dan weer sierlijke spiralen, en af en toe iets wat verdacht veel leek op een choreografie waar alleen vissen het repetitieschema van begrepen.

Koinosuke keek, vergat de tijd en raakte geïnspireerd. Na het voeren, maakte hij schetsen van deze zwempatronen. 

Niet netjes, niet bedoeld voor verkoop, maar speels, alsof het water zelf even had mogen tekenen. Deze prenten hield hij aanvankelijk voor zichzelf. Sommige dingen zijn simpelweg te vers om meteen te delen.

Eén keer per week verliet hij zijn eilandje voor een noodzakelijk uitje naar de markt op het vaste land. 

Het bootje, voortgetrokken door de koi karpers, deed er precies tien minuten over. Dat was genoeg tijd om na te denken over boodschappen, het leven en vooral… kaas. Sakura-kaas, om precies te zijn.

         Word binnenkort vervolgt en selekteer bovenaan uw taal om dit te kunnen lezen.

Uitleg van de Japanse archivaris over de schrijfwijze - Explanation by the Japanese archivist regarding the spelling

 Het vervolg van de van Arty op zoek naar klederdrachten.

Hier een kleine stukje uit het verhaal. De archivaris Orimasa begreep zijn vragen en stuurde een afbeelding van de twee origami dames. Met trots vertelde hij dat het 2 maanden had gekost om die te vouwen. De grote slak op de voorgrond was zijn laatste werkstuk. Gevouwen dames van origami papier.

tik op de afbeeldingen om die te vergroten

Hier legt Orimsa uit hoe zijn naam is opgebouwd uit karakters en op traditionele wijze gekalligrafeerd.

Orimasa legt uit dat ook voor ons deze manier van schrijven niet makkelijk is. Japanse karakters worden beschouwd als één van de meest complexe schriften ter wereld. Het vereist jarenlange inzet en doorzettingsvermogen om de duizenden tekens onder de knie te krijgen. Mijn naam; Volkert is op basis van Katakara schrift een symbool gemaakt. Dat ronde symbooltje vind je terug links onder op zijn illustratie met de 2 Japanse dames. De 2 dames zijn gekleed in Komon, dat is en kimono met een fijn, herhalend patroon, geschikt voor dagelijks gebruik. Rechts hoe de naam van onze archivaris is opgebouwd. Zo volgende keer een spannend verhaal over Koi karpers. Blijf ons volgen.

Wie voert Orimasa?  オリマサに餌をやるのは誰？

Tot volgende week

 

ChatGPT hulp voor mijn fantasie verhaal ‘Arty’ - ChatGPT help for my fantasy story ‘Arty’

‘Wat heb je nu voor koptekst op onze blog gezet? ‘Hulp van ChatGPT!’ ‘Ja, daar ga ik je komende tijd helemaal in wegwijs maken en ik laat je het resultaat zien van een fantastisch verhaal. Chatgpt heeft samen met mij een ‘nieuwe’ vriend gecreëerd ‘Arty’, een muis met een Oranje hoed en jas.

Hieronder stel ik je het Duo even voor. Ze zitten samen met een iPad’.

‘Ho even, Gumpie, waarom werken met AI, je kan toch zoals altijd gewoon je afbeeldingen schilderen. Voor al die vorige illustraties gebruikte je een penseel? Ik ben er geen voorstander van, waarom nu een totale verandering.’ 

‘Ik snap je vraag, er is veel weerstand tegen dit krachtige fenomeen. 

‘Waarom ChatGPT?’

‘Ik zal het je uitleggen. We gebruiken allemaal een iPhone, of een ander merk. We kunnen bijna niet zonder en genieten van het gemak, maar het heeft ook zijn ‘schaduwkanten’. Daar hoef ik geen uitleg over te geven. Zo beleef ik dat ook bij Chatgpt, gaat niet helemaal op, maar ik heb de plezierige kanten er van ontdekt. En dat wil ik de komende tijd laten zien én uitleggen, hoe ik dat gedaan. 

Klik op …. Mouse Arty en zie wat er wekelijks wordt vertelt en uitgelegd.

Deze week… deel 4

Deel 1 - ‘Everthing you can imagine is real’, Picasso

Deel 2 - ‘Chromapinna jubilata, de lachvis

Deel 3 - ‘Foto van Volendammers

Deel 2 - 'Slag bij de Smeltkaasberg.’, met Napoleon 

En niet vergeten….

Mijn verhaal is opgemaakt in het grafisch programma InDesign. Als gepensioneerde graficus is dit verhaal op mijn IMac opgemaakt in het programma InDesign. Puur voor als hobby en bij de vorige verhalen geheel gratis te lezen. Nieuwsgierig.. tik op links boven op Flip Books. Nu het verhaal van Arty met behulp van Chatgpt. Geen abonnement genomen… de gratis versie en toch alle mogelijkheden. ALLEEN beperking bij het aantal afbeelding dat je wilt genereren. Meestal 3 afbeeldingen, na 12 uur mag je weer 3 afbeeldingen genereren. Dat geeft hij duidelijk aan met het juiste tijdstip.

Vraag je bijvoorbeeld teksten te genereren, daar helpt hij je altijd mee. Dan de kwaliteit van de afbeelding, mogelijkheden verhouding vierkant, 16:9 of panorama. Hij maakt een afbeelding in .png formaat en in 72 dpi. Dit is een standaardresolutie voor webafbeeldingen, terwijl 300 DPI een gangbare standaard is voor afdrukken met hoge resolutie.

Een afbeelding die hij maakt op het formaat; 1650x950 px = 72 dpi, omgerekend op 300 dpi is dit 8x14 cm. Let op, hij maakt voor kwaliteit om te printen en drukken kleine afbeeldingen. Er zijn commerciële app’s die dit laatste formaat kunnen vergroten. Als gepensioneerde is dit voor mij voldoende, daar ik bij de afbeeldingen ook nog een stukje tekst bij wil schrijven. Al dan niet met ChatGPT, want die kan je ook ‘Op weg’ helpen. Tot slot, geniet van mijn nieuwe vriend Muis Arty.

Makkelijker is op klik te drukken, dan ziet u de hele overzicht van mijn gratis verhalen,  en sommigen vertaalt in het Engels. Succes

Zwammerbos deel 2, met luister- en toeterzwam - Zwammerbos Part 2, with the listening and honking mushroom

‘Gumpie, niet schrikken, zo doe jou echt niets!‘ ‘JA, dat kan je wel zeggen, maar hij ziet er echt niet vriendelijk uit,’ ‘ok, ik zal onder deze pagina er meer over vertellen, wel een korte samenvatting’.

 Don Carbón Espinavivo

Ruiswortel vertelde dat er een plant was, ie ontzettend boos is. Niet gewoon boos, maar ‘blad-verfrommelend, sap-kokend woedend.’ De reden: een gele sluipwesp die met chirurgische precisie steeds minuscule hapjes uit zijn bladeren nam. En altijd net wanneer de plant dacht dat hij veilig was.

Poffelmos knikte ernstig en ging op bezoek naar die plant. Bij aankomst bleef hij even staan. Ruiswortel had gelijk, die plant zag er ‘sprieterig’ uit. Een stekelige, donkerbruine stam, alsof hij ooit te dicht bij een zonsondergang had gestaan. Bovenop een geel-oranje bol die duidelijk dacht dat glimlachen voor zwakke soorten was. Uit die bol groeiden sprieten met harige bolletjes, die zachtjes trilden… niet van de wind, maar van ongeduld. Op dat moment klonk er een heel zacht bzzzt. De gele sluipwesp verscheen heel even, keek naar de tekening… en vloog geschrokken achteruit; zou hij echt zo zijn!’ Sindsdien laat de wesp zich nauwelijks meer zien.

In het Zwammenbos staat hij nu bekend onder de naam: ’Angria’

Rechterpagina

Luisterzwam

Poffelmos keek zuur naar Ruiswortel. Niet een klein beetje, maar citroen-in-de-zonzuur. Daar stond Ruiswortel weer, met dat stokje, te luisteren naar een struik die volgens hem “net iets te veel had meegemaakt voor de winter”. “Onzin,” mompelde Poffelmos. “Planten praten niet. Ze fluisteren hooguit… in stilte.” Maar op een nacht had Poffelmos gedroomd, dat hij een zwam had gezien, die ook hij kon horen.

De Toeterzwam

Poffelmos schrok zich bijna uit zijn mosbroek toen ergens tussen de varens een luide TOEEEEE–TÁÁÁÁÁ! klonk. Het geluid zwiepte door het Zwammenbos alsof iemand een reusachtige bosneus had laten schallen. ‘Wie… wíé doet dat?’ mompelde hij, terwijl hij met grote stappen richting het geluid huppelde. Dit had hij nog nooit gezien; een paddestoel met 3 trompetjes.

Nieuwsgierig geworden wilde hij deze even aanraken, maar schrok. Poffelmos zag iets bewegen. Vanuit de holle trompet onderaan, zat een piepklein bosgeestje, met warrige moshaartjes alsof hij per ongeluk op de verkeerde knop had gedrukt. Normaal hield hij zich koest, maar nu trilden de drie trompetten als opgewonden slakkenhoorns. ‘Sorry’, riep het geestje. ‘Ik wilde alleen kijken of er een echo in zat… maar toen blies de paddenstoel terug!’ ‘Blies híj terug?’ vroeg Poffelmos verbaasd.

‘Ja! Het is een terugtoeterzwam. Wat je er in roept, blaas hij nóg harder terug. Ik riep ‘hallo’, maar hij dacht zeker dat het concert moest beginnen!” Poffelmos keek nog eens verbaasd naar het bosgeestje.

Dit was het laatste deel van 2Times. Vanaf 1 augustus 2026 gaan we verder met mijn nieuwe vriend Arty. dit is een verhaal gemaakt met behulp van ChatGPT. Dank voor het lezen en geniet straks van een heerlijk fantasierijke verhaal, Volkert

Het boek van Zwammerbos, met Poffelmos, deel 1 - The Book of Zwammerbos, with Poffelmos, Part 1

‘Gumpie, wat heb jij nu?’ ‘Ik zal het je vertellen. Tijdens een rustige ochtendwandeling in het Zwammerbos liep ik over een smal pad dat rook naar nat mos en oude verhalen. De zon sloop voorzichtig tussen de bladeren door, alsof hij ook niet wilde storen. In eens hoorde ik een zacht fluit-klik-trrrrr. Daar zat hij.

Een vogel met kleuren alsof iemand het bos had geschilderd nadat de verf was gevallen. Groen als varens, oranje als avondlicht en een staart die leek te zijn geleend van een vergeten droom. De vogel keek mij aan, knipperde één keer, en bleef toen doodstil zitten, alsof dit moment al lang gepland was. “Ah,” zei ik zacht, “jij bent vast een Auroris zwammeri fluitensis.”De vogel antwoordde niet, maar floot een melodie die precies klonk als een potlood dat over vers papier glijdt. Volgens het Zwammerbos-bijgeloof zijn dit Verhaalvogels: ze verschijnen alleen aan wie goed kijkt, en verdwijnen zodra je ze probeert vast te leggen. Na een paar tellen spreidde de vogel zijn staart, gaf mij een laatste nieuwsgierige blik en vloog weg, dieper het groen in’. ‘Gumpie, een heerlijk ‘poëtisch’ verhaal, maar we gaan verder met het verhaal van Poffelmos.

Even een korte versie van deze bladzijden.

In dit mysterieuze werk, geschreven in priegelige bostekens die geen mens ooit zal begrijpen, staan alle paddenstoelen van het bos nauwkeurig beschreven en geïllustreerd. Met een prachtige gezegde:

‘Wie dit boek opent, ademt bos.

Wie verder leest, riskeert een glimlach.

Wie alles begrijpt… 

is waarschijnlijk geen mens’.

Het Mórrelijn Schrift

Met een speciaal schrift geschreven. Het is geen taal die gelezen wordt, maar eentje die gevoeld wil worden. De tekens lijken soms op sporen van wortels, windkrullen, schimmelringen en staartbewegingen van boswezens. Mensen zien slechts sierlijke krassen; het bos herkent betekenis.

Betekenis van de naam * Mórre; staat voor mos, murmel, schimmel en geheim 

* Lijn; verwijst naar groei-lijnen, wortels, nerven, sporen, staarten

Hierin schrijft en tekent hij de hilarische verhalen die hij samen met Flindermien hebben gemaakt.

Maar zodra het voorjaar zich aandient en de eerste planten hun kopjes boven het mos uitsteken, is het gedaan met de rust. Het Zwammenbos ontwaakt luidruchtig: klagende blaadjes, probleemplanten die niet

weten welke kant ze op moeten groeien en wortels die zich beledigd voelen.

Gelukkig staat Poffelmos er niet alleen voor. De kleine insecten, altijd in de weer, altijd iets te melden, zoemen door het bos als levende postduiven. Ze vangen geruchten, fluisteringen en roddels op en leveren die keurig af bij Poffelmos. Hij probeert dit allemaal in goede harmonie op te lossen. Ter verduidelijking; Flindermien is zijn vriendin.

’De Kietelklankpaddestoel’.

Op 14 juli gebeurt er bijzonders, precies om het middagkriebeluur ploft hij uit de grond in het Zwammenbos: ’De Kietelklankpaddestoel’.

Vliegsprinkhanen o.i. zijn er dol op, en niet zomaar een beetje. Deze paddestoel heeft een geheim: zijn blauw gedraaide steel werkt als een vrolijke veer. Wanneer de zon erop schijnt, begint hij zachtjes te zoemen, twirren en plop-klanken te maken. Niet hoorbaar voor mensen, maar voor vliegsprinkhanen klinkt het als een onweerstaanbare lachmelodie.

De rood-wit gestreepte hoed is geen toeval: dat zijn insecten-waarschuwingsstrepen, maar dan verkeerd om. Ze betekenen: “Kom hier! Spring! Lach! Doe iets onhandigs!”

Ze landen erop, glijden uit, worden zachtjes gelanceerd, draaien drie kwart pirouette en landen weer netjes op hun pootjes.

Elke mislukte sprong laat de paddestoel harder zoemen, waardoor ándere sprinkhanen denken dat er een feest gaande is (wat klopt).

Zo Gumpie, een lang verhaal en volgende week zaterdag de laatste 4 pagina’s van het Zwammerbos.

 

Gratis.... Frisse Bries Bowl uit het bos - Free.... Fresh Breeze Bowl from the forest

Poffelmof heeft een heerlijk frisse zomer bowl ontwikkelt. Hieronder het gratis recept.

Poffelmos heeft het prestigieuze en uiterst zeldzame: ‘Twee-Bessen-Certificaat’. Dat krijg je alleen als minstens zeven dieren zeggen: ‘Ja, hier knap ik van op’. Hij kookt niet, sterker nog, 

hij durft niet eens in de buurt van vuur te komen. De geur van een kampvlam doet hem spontaan onder het mos te verstoppen.

De basis kruiden die hij normaal gebruikt zijn:

Kruiden, bessen en bladeren die Poffelmos gebruikt

Kattenkruid, maakt zenuwachtige kevers weer kalm (en soms een beetje giechelig).

Paardenbloemwortel, geeft energie, vooral aan slome slakken met ochtendhumeur.

Madeliefblaadjes, goed voor zachte keverbuikjes.

Daslook, adembenemend lekker, maar oppassen… sprinkhanen krijgen er 

opera-stemmen van.

Weegbree, voor opgelapte voelsprieten.

Venkel, voor zangvogeltjes met ademnood.

Het recept!!

Bries Bowl Voor mensen die last hebben van een winderige buiktrommel.

 Benodigd: 

•1 verse bekerzwam (liefst geplukt in de ochtend)

•Snufje venkelzaad (fijn gestampt)

•1 plukje wipstaartmos (niet te veel, het is vrolijk spul) 

•3 bellenbessen (nooit 4, dat wordt rumoerig) 

•5 dauwwater van het eerste druppelmoment van de dag 

•De drie-tand vork van Poffelmos

Bereiding: 

• Zet de bekerzwam rechtop als kom. 

• Sprenkel twee druppels dauwwater erin, niet meer! 

• Wrijf venkelzaad tussen de vingers tot het geurt als warme anijs. 

• Voeg de drie bellenbessen en het plukje wipstaartmos, 

samen maken ze een heel zacht blup. 

• Roer nu ritmisch met de drie-tands vork: 

        tuk… tuk… tuktuk… poff…, 

• 5 tellen wachten en het gerecht is gereed en ruik! 

                  Een klein wolkje geurige damp stijgt op, 

                     alsof de geur zelf glimlacht. 

Geniet van dit recept, een zomerse uitkomst en

tot 0ver een paar weken met een nieuw verhaal!