ChatGPT voor mijn nieuw verhaal ‘Arty’ - ChatGPT for my new story ‘Arty’

‘Wat heb je nu voor koptekst op onze blog gezet? ‘Hulp van ChatGPT!’ ‘Ja, daar ga ik je komende tijd helemaal in wegwijs maken en ik laat je het resultaat zien van een fantastisch verhaal. Chatgpt heeft samen met mij een ‘nieuwe’ vriend gecreëerd ‘Arty’, een muis met een Oranje hoed en jas.

Hieronder stel ik je het Duo even voor. Ze zitten samen met een iPad’.

‘Ho even, Gumpie, waarom werken met AI, je kan toch zoals altijd gewoon je afbeeldingen schilderen. Voor al die vorige illustraties gebruikte je een penseel? Ik ben er geen voorstander van, waarom nu een totale verandering.’ 

‘Ik snap je vraag, er is veel weerstand tegen dit krachtige fenomeen. 

‘Waarom ChatGPT?’

‘Ik zal het je uitleggen. We gebruiken allemaal een iPhone, of een ander merk. We kunnen bijna niet zonder en genieten van het gemak, maar het heeft ook zijn ‘schaduwkanten’. Daar hoef ik geen uitleg over te geven. Zo beleef ik dat ook bij Chatgpt, gaat niet helemaal op, maar ik heb de plezierige kanten er van ontdekt. En dat wil ik de komende tijd laten zien én uitleggen, hoe ik dat gedaan. 

Klik op de Rechterknop…. Mouse Arty en zie wat er wekelijks wordt vertelt en uitgelegd.

En niet vergeten….

Mijn verhaal is opgemaakt in het grafisch programma InDesign. Als gepensioneerde graficus is dit verhaal op mijn IMac opgemaakt in het programma InDesign. Puur voor als hobby en bij de vorige verhalen geheel gratis te lezen. Nieuwsgierig.. tik op links boven op Flip Books. Nu het verhaal van Arty met behulp van Chatgpt. Geen abonnement genomen… de gratis versie en toch alle mogelijkheden. ALLEEN beperking bij het aantal afbeelding dat je wilt genereren. Meestal 3 afbeeldingen, na 12 uur mag je weer 3 afbeeldingen genereren. Dat geeft hij duidelijk aan met het juiste tijdstip.

Vraag je bijvoorbeeld teksten te genereren, daar helpt hij je altijd mee. Dan de kwaliteit van de afbeelding, mogelijkheden verhouding vierkant, 16:9 of panorama. Hij maakt een afbeelding in .png formaat en in 72 dpi. Dit is een standaardresolutie voor webafbeeldingen, terwijl 300 DPI een gangbare standaard is voor afdrukken met hoge resolutie.

Een afbeelding die hij maakt op het formaat; 1650x950 px = 72 dpi, omgerekend op 300 dpi is dit 8x14 cm. Let op, hij maakt voor kwaliteit om te printen en drukken kleine afbeeldingen. Er zijn commerciële app’s die dit laatste formaat kunnen vergroten. Als gepensioneerde is dit voor mij voldoende, daar ik bij de afbeeldingen ook nog een stukje tekst bij wil schrijven. Al dan niet met ChatGPT, want die kan je ook ‘Op weg’ helpen. Tot slot, geniet van mijn nieuwe vriend Muis Arty.

Makkelijker is op klik te drukken, dan ziet u de hele overzicht van mijn gratis verhalen,  en sommigen vertaalt in het Engels. Succes

Zwammerbos deel 2, met luister- en toeterzwam - Zwammerbos Part 2, with the listening and honking mushroom

‘Gumpie, niet schrikken, zo doe jou echt niets!‘ ‘JA, dat kan je wel zeggen, maar hij ziet er echt niet vriendelijk uit,’ ‘ok, ik zal onder deze pagina er meer over vertellen, wel een korte samenvatting’.

 Don Carbón Espinavivo

Ruiswortel vertelde dat er een plant was, ie ontzettend boos is. Niet gewoon boos, maar ‘blad-verfrommelend, sap-kokend woedend.’ De reden: een gele sluipwesp die met chirurgische precisie steeds minuscule hapjes uit zijn bladeren nam. En altijd net wanneer de plant dacht dat hij veilig was.

Poffelmos knikte ernstig en ging op bezoek naar die plant. Bij aankomst bleef hij even staan. Ruiswortel had gelijk, die plant zag er ‘sprieterig’ uit. Een stekelige, donkerbruine stam, alsof hij ooit te dicht bij een zonsondergang had gestaan. Bovenop een geel-oranje bol die duidelijk dacht dat glimlachen voor zwakke soorten was. Uit die bol groeiden sprieten met harige bolletjes, die zachtjes trilden… niet van de wind, maar van ongeduld. Op dat moment klonk er een heel zacht bzzzt. De gele sluipwesp verscheen heel even, keek naar de tekening… en vloog geschrokken achteruit; zou hij echt zo zijn!’ Sindsdien laat de wesp zich nauwelijks meer zien.

In het Zwammenbos staat hij nu bekend onder de naam: ’Angria’

Rechterpagina

Luisterzwam

Poffelmos keek zuur naar Ruiswortel. Niet een klein beetje, maar citroen-in-de-zonzuur. Daar stond Ruiswortel weer, met dat stokje, te luisteren naar een struik die volgens hem “net iets te veel had meegemaakt voor de winter”. “Onzin,” mompelde Poffelmos. “Planten praten niet. Ze fluisteren hooguit… in stilte.” Maar op een nacht had Poffelmos gedroomd, dat hij een zwam had gezien, die ook hij kon horen.

De Toeterzwam

Poffelmos schrok zich bijna uit zijn mosbroek toen ergens tussen de varens een luide TOEEEEE–TÁÁÁÁÁ! klonk. Het geluid zwiepte door het Zwammenbos alsof iemand een reusachtige bosneus had laten schallen. ‘Wie… wíé doet dat?’ mompelde hij, terwijl hij met grote stappen richting het geluid huppelde. Dit had hij nog nooit gezien; een paddestoel met 3 trompetjes.

Nieuwsgierig geworden wilde hij deze even aanraken, maar schrok. Poffelmos zag iets bewegen. Vanuit de holle trompet onderaan, zat een piepklein bosgeestje, met warrige moshaartjes alsof hij per ongeluk op de verkeerde knop had gedrukt. Normaal hield hij zich koest, maar nu trilden de drie trompetten als opgewonden slakkenhoorns. ‘Sorry’, riep het geestje. ‘Ik wilde alleen kijken of er een echo in zat… maar toen blies de paddenstoel terug!’ ‘Blies híj terug?’ vroeg Poffelmos verbaasd.

‘Ja! Het is een terugtoeterzwam. Wat je er in roept, blaas hij nóg harder terug. Ik riep ‘hallo’, maar hij dacht zeker dat het concert moest beginnen!” Poffelmos keek nog eens verbaasd naar het bosgeestje.

Dit was het laatste deel van 2Times. Vanaf 1 augustus 2026 gaan we verder met mijn nieuwe vriend Arty. dit is een verhaal gemaakt met behulp van ChatGPT. Dank voor het lezen en geniet straks van een heerlijk fantasierijke verhaal, Volkert

Het boek van Zwammerbos, met Poffelmos, deel 1 - The Book of Zwammerbos, with Poffelmos, Part 1

‘Gumpie, wat heb jij nu?’ ‘Ik zal het je vertellen. Tijdens een rustige ochtendwandeling in het Zwammerbos liep ik over een smal pad dat rook naar nat mos en oude verhalen. De zon sloop voorzichtig tussen de bladeren door, alsof hij ook niet wilde storen. In eens hoorde ik een zacht fluit-klik-trrrrr. Daar zat hij.

Een vogel met kleuren alsof iemand het bos had geschilderd nadat de verf was gevallen. Groen als varens, oranje als avondlicht en een staart die leek te zijn geleend van een vergeten droom. De vogel keek mij aan, knipperde één keer, en bleef toen doodstil zitten, alsof dit moment al lang gepland was. “Ah,” zei ik zacht, “jij bent vast een Auroris zwammeri fluitensis.”De vogel antwoordde niet, maar floot een melodie die precies klonk als een potlood dat over vers papier glijdt. Volgens het Zwammerbos-bijgeloof zijn dit Verhaalvogels: ze verschijnen alleen aan wie goed kijkt, en verdwijnen zodra je ze probeert vast te leggen. Na een paar tellen spreidde de vogel zijn staart, gaf mij een laatste nieuwsgierige blik en vloog weg, dieper het groen in’. ‘Gumpie, een heerlijk ‘poëtisch’ verhaal, maar we gaan verder met het verhaal van Poffelmos.

Even een korte versie van deze bladzijden.

In dit mysterieuze werk, geschreven in priegelige bostekens die geen mens ooit zal begrijpen, staan alle paddenstoelen van het bos nauwkeurig beschreven en geïllustreerd. Met een prachtige gezegde:

‘Wie dit boek opent, ademt bos.

Wie verder leest, riskeert een glimlach.

Wie alles begrijpt… 

is waarschijnlijk geen mens’.

Het Mórrelijn Schrift

Met een speciaal schrift geschreven. Het is geen taal die gelezen wordt, maar eentje die gevoeld wil worden. De tekens lijken soms op sporen van wortels, windkrullen, schimmelringen en staartbewegingen van boswezens. Mensen zien slechts sierlijke krassen; het bos herkent betekenis.

Betekenis van de naam * Mórre; staat voor mos, murmel, schimmel en geheim 

* Lijn; verwijst naar groei-lijnen, wortels, nerven, sporen, staarten

Hierin schrijft en tekent hij de hilarische verhalen die hij samen met Flindermien hebben gemaakt.

Maar zodra het voorjaar zich aandient en de eerste planten hun kopjes boven het mos uitsteken, is het gedaan met de rust. Het Zwammenbos ontwaakt luidruchtig: klagende blaadjes, probleemplanten die niet

weten welke kant ze op moeten groeien en wortels die zich beledigd voelen.

Gelukkig staat Poffelmos er niet alleen voor. De kleine insecten, altijd in de weer, altijd iets te melden, zoemen door het bos als levende postduiven. Ze vangen geruchten, fluisteringen en roddels op en leveren die keurig af bij Poffelmos. Hij probeert dit allemaal in goede harmonie op te lossen. Ter verduidelijking; Flindermien is zijn vriendin.

’De Kietelklankpaddestoel’.

Op 14 juli gebeurt er bijzonders, precies om het middagkriebeluur ploft hij uit de grond in het Zwammenbos: ’De Kietelklankpaddestoel’.

Vliegsprinkhanen o.i. zijn er dol op, en niet zomaar een beetje. Deze paddestoel heeft een geheim: zijn blauw gedraaide steel werkt als een vrolijke veer. Wanneer de zon erop schijnt, begint hij zachtjes te zoemen, twirren en plop-klanken te maken. Niet hoorbaar voor mensen, maar voor vliegsprinkhanen klinkt het als een onweerstaanbare lachmelodie.

De rood-wit gestreepte hoed is geen toeval: dat zijn insecten-waarschuwingsstrepen, maar dan verkeerd om. Ze betekenen: “Kom hier! Spring! Lach! Doe iets onhandigs!”

Ze landen erop, glijden uit, worden zachtjes gelanceerd, draaien drie kwart pirouette en landen weer netjes op hun pootjes.

Elke mislukte sprong laat de paddestoel harder zoemen, waardoor ándere sprinkhanen denken dat er een feest gaande is (wat klopt).

Zo Gumpie, een lang verhaal en volgende week zaterdag de laatste 4 pagina’s van het Zwammerbos.

 

Gratis.... Frisse Bries Bowl uit het bos - Free.... Fresh Breeze Bowl from the forest

Poffelmof heeft een heerlijk frisse zomer bowl ontwikkelt. Hieronder het gratis recept.

Poffelmos heeft het prestigieuze en uiterst zeldzame: ‘Twee-Bessen-Certificaat’. Dat krijg je alleen als minstens zeven dieren zeggen: ‘Ja, hier knap ik van op’. Hij kookt niet, sterker nog, 

hij durft niet eens in de buurt van vuur te komen. De geur van een kampvlam doet hem spontaan onder het mos te verstoppen.

De basis kruiden die hij normaal gebruikt zijn:

Kruiden, bessen en bladeren die Poffelmos gebruikt

Kattenkruid, maakt zenuwachtige kevers weer kalm (en soms een beetje giechelig).

Paardenbloemwortel, geeft energie, vooral aan slome slakken met ochtendhumeur.

Madeliefblaadjes, goed voor zachte keverbuikjes.

Daslook, adembenemend lekker, maar oppassen… sprinkhanen krijgen er 

opera-stemmen van.

Weegbree, voor opgelapte voelsprieten.

Venkel, voor zangvogeltjes met ademnood.

Het recept!!

Bries Bowl Voor mensen die last hebben van een winderige buiktrommel.

 Benodigd: 

•1 verse bekerzwam (liefst geplukt in de ochtend)

•Snufje venkelzaad (fijn gestampt)

•1 plukje wipstaartmos (niet te veel, het is vrolijk spul) 

•3 bellenbessen (nooit 4, dat wordt rumoerig) 

•5 dauwwater van het eerste druppelmoment van de dag 

•De drie-tand vork van Poffelmos

Bereiding: 

• Zet de bekerzwam rechtop als kom. 

• Sprenkel twee druppels dauwwater erin, niet meer! 

• Wrijf venkelzaad tussen de vingers tot het geurt als warme anijs. 

• Voeg de drie bellenbessen en het plukje wipstaartmos, 

samen maken ze een heel zacht blup. 

• Roer nu ritmisch met de drie-tands vork: 

        tuk… tuk… tuktuk… poff…, 

• 5 tellen wachten en het gerecht is gereed en ruik! 

                  Een klein wolkje geurige damp stijgt op, 

                     alsof de geur zelf glimlacht. 

Geniet van dit recept, een zomerse uitkomst en

tot 0ver een paar weken met een nieuw verhaal!

Probleem met de ‘Rode Kakkertor’ opgelost - Problem with the Red Cockroach solved.

Het 2Times verhaal sluit ik af, alsof het een boek is dat zelf nog even wil doorpraten. 

Want laten we eerlijk zijn: ergens onderweg zijn er vast beelden ontstaan waarbij ik dacht ‘hé… jij wilt een verhaal worden’. 

Bij mij begon dat bij komische, maar echt bestaande paddenstoelen. 

Ze stonden daar zo eigenwijs in het bos, alsof ze al wiste dat ze hoofdrolspelers waren. En voor ik het wist, had ik geen handleiding meer in handen, 

maar een begin van een klein verhaaltje. 

Kleine samenvatting van mijn verhaal

Lang voordat het Zwammenbos bekend stond om zijn wonderlijke en onvoorspelbare planten, woondener een klein volk in het Zwammenbos; de Ascoltari’s. Hoe ze uit Italië hierheen zijn gekomen weet niemand. Afgeleid van het Italiaanse ascoltare, hetgeen ‘luisteren’ betekent. Het is een volk dat gelooft dat elke plant een gevoel en een eigen hartslag heeft. In het Zwammenbos is één figuur zeer bekend, Orecchivivo Bellafronte. 

Zo werd zijn gave geboren:

Hij hoort de stille klanken van: wortelgeritsel, bladroezelen en stengelfluisteringen.

Waar planten fluisteren, bladeren klagen en waar iets stinkt dat niet hoort te stinken… daar staat hij ineens. Met zijn stafje en een begripvolle blik. De planten… die voelen zich gehoord.

Bellafronte Bellafronte doet zijn dagelijkse ochtendwandeling en hoort een mopperend ‘Huppelklaproosje’ of een slaapdronken veelkoppige ‘Nachtvaren’ die zijn wortels toespreekt dat ze anders moeten liggen voor de koeling. 

Bij de ‘Verdraaide Wortelklimmer’ blijft hij stil staan, en kijkt naar zijn staart. Wanneer er iets wordt gefluisterd dan resoneert die heel subtiel heen en weer. Hij kijkt om zich heen en ziet een jonge maanplant. Wanneer hij dichterbij komt, ziet hij meteen de rode ‘vlekken’ op één van haar bladeren. Zou ze ziek zijn?

Hij pakt zijn orenstafje en steekt het voorzichtig tussen haar bladeren. Lang luisterfe Bellafronte met zijn orenstafje en sloot één oog. Gelijken hoort hij klagende woorden;

‘Het komt elke ochtend, die grote viespeuk’. 

Bellafronte begreep niet gelijk wat haar het probleem was… Het zag er inderdaad niet fris uit. Op het moment dat hij het wat beter wilde bekijken… plofte er een lading poep langs zijn neus. Verschrikt keek kijk omhoog en zag een tor recht boven hem op een tak zitten.. het was de ‘Rode Kakkertor’.

Nu begreep hij haar probleem. Begrijpelijk dat zij hier ‘schijtziek’ van werd. Aan zijn ontspannen houding was het duidelijk wat hij aan het doen was… en dat elke ochtend. 

Bellafronte dacht even na en fluisterde even met de ‘Rode Kakkertor’. 

Na een goed gesprek was het probleem snel opgelost.

Zo genoeg voor deze blog, over 2 weken vervolg.

De oorwurm en sluierzwam zijn binnenkort weer te vinden - The earwig and veil fungus will soon be available again.

Gumpie is met vakantie, dus dit keer geen inleiding van deze blog, maar over 2 weken is hij weer paraat. Geniet van het Zwammenbos.

Het Judasoor

De luistervink van het bos

Tussen het mos en de bast van oude vlierstruiken groeit hij: het Judasoor (Auricularia auricula-judae).

Een zwam die eruit ziet alsof iemand zijn oor aan de boom heeft gelijmd en dat is precies wat hij doet: luisteren. 

Waar andere paddenstoelen vooral bezig zijn met groeien of sporen verspreiden, is het 

Judasoor de nieuwsgierige journalist van het bos. Met zijn zachte, fluwelige oorschelpen vangt hij het gefluister van bladeren, het kraken van takken en zelfs het zuchten van de mossen. 

De oorwurm

Op de Keltische velden, tussen stenen cirkels en oude grafheuvels, leeft een worm die anders is dan 

alle andere. Hij draagt twee kleine oren, waarmee hij hoort wat anderen niet durven fluisteren. 

De komst van de Sluierdame 

Volgens de officiële wetenschappers van het Zwammenbos (een comité bestaande uit een uil met leesbril, drie morieljes en één hyperactieve mier) is de Dictyophora duplicata 

hier niet spontaan verschenen.

Waarom draagt ze die sluier? 

De boskabouters hebben drie theorieën: 

1. De Verlegenheidshypothese De Sluierdame is een tikje preuts en wil niet dat iedereen haar poriën ziet. 

2. De Gala-theorie De sluier is eigenlijk een baljurk. De soort draagt die alleen wanneer 

ze ergens nieuw arriveert – een soort openingsceremonie. (De uil gaf deze theorie een hoge score vanwege “stijlpunten”.) 

3. De Lok- en Verbaashypothese De sluier is bedoeld om insecten te lokken, maar in het Zwammenbos werkt hij vooral op bosfiguren die roepen: ‘WAUW! ‘Wat ben jij chic!’. 

En nu… 

Sinds haar landing is de Sluierdame een graag geziene gast: Ze oefent elke ochtend haar sluierdraaibeweging in een zonnestraal. 

Tot volgende keer met het verhaal van Orecchivivo Bellafronte. 

Will you read my blog in your own language??? Select right up your country

Mexicaanse hoedzwammen en de ‘gevaarlijke’ koperzwam - Mexican hat fungi and the 'dangerous' copper fungus

 Gumpie, waarom draag jij een Mexicaanse hoed.

Groeien er cactussen in het Bolderbos?’

Gumpie, waarom draag jij een Mexicaanse hoed. Groeien er cactussen in het Bolderbos?’ ’Dat zijn Mexicaanse Hoedzwammen en Poffelmos heeft, met toestemming van Sombrillito, zijn hoed beschilderd. Zo weet iedereen in het Bolderbos hoe die in Mexico worden gedragen!’ ‘En dat moet ik nu geloven?’ 

Onderaan de 2 pagina’s vertel ik mee over de Koperzwam!’

Korte versie van deze 2 pagina's

Lang, lang geleden, ver over de Grote Mossenzee, leefden in een warm en zonovergoten dal drie kleine zwammen die altijd sombrero’s droegen. Ze heetten Sombrillito, Tacotón en het kleintje Pepito de Spore.Ze stonden bekend om hun swingende sporenregendans: één keer schudden en er dwarrelden duizenden sporen als confetti om hen heen. 

De Mexicaanse Hoedzwammen bleken dol op de vochtige bosgrond en in het Zwammenbos weet men nu; dat sommige zwammen niet groeien, maar aankomen. Men weet nu in het bos dat sommige sporen niet vallen, maar reizen. En dat sommige hoeden niet schuilen, maar dansen. 

De koperzwam…

De koperzwam is een vegetarische opportunist. In tegenstelling tot verwante zwamsoorten die insecten verteren, heeft deze soort zich gespecialiseerd in het “vangen” van gevallen bramen, bessen en noten. Hiervoor gebruikt hij een snelsamentrekkend hoedmechanisme, een soort trage schommelbeweging die precies genoeg momentum geeft om de lekkernijen tegen zijn stam te laten rollen. Wat meestal niet lukt. Bij voedselgebrek gaat hij in een “sabbelmodus”: de tandrand trilt zachtjes, waardoor hij bosvruchtengeuren aantrekt. Poffelmos noemt dit gedrag “vriendelijk griezelen”.

                                                       De Legende van de Koperzwam

 (zoals de oudste boomstronk het ooit vertelde) 

Lang voordat er paddenstoelen groeiden in het Zwammenbos, was er alleen het Groene Stiltejaar: een tijd waarin het bos fluisterde maar niemand luisterde, en bessen vielen zonder dat iemand ze opat. 

De natuur vond dat zonde, want in het Zwammenbos wordt niets verspild. Op een avond, tijdens de zeldzame Blauwlichte Maan, verzamelde de bosgeest Vlirrel, een slordige maar goedbedoelende verschijning die altijd struikelde over eigen wortels, al het gevallen fruit van de zomer: bramen, blauwe bessen, vossenbessen, hazelnoten… een hele berg zo groot als een slapende das. 

De Kracht van de Cirkel - The Power of the Circle

Deze week gaan we verder met het verhaal over het Zwammenbos. De kracht van de Cirkel, door Gromri

Magie en Bescherming 

De paddenstoelen mogen nooit worden aangeraakt of geplukt. Wie dit wel doet, wordt getroffen door de ‘Verdwaalde Vloek’: ze zullen drie dagen en nachten doelloos in het bos dwalen, de weg kwijtraken op de meest bekende paden, totdat ze berouw tonen aan de natuur.

Wensen en Wijsheid

Voor reizigers met een puur hart die respect tonen voor het woud, fungeert de cirkel als een bron van wijsheid. Als je in het midden van de cirkel knielt en nederig een vraag stelt aan het woud, zal de wind het antwoord in het ruisen van de bladeren fluisteren.

"Gumpie, hier word ik blij van, lekker een ouderwets onderwerp over paddestoelen. Bij dit verhaal heb ik een heerlijke bosgeest getekend. De hekst is gemaakt via ChatGPT.

Hieronder de gehele pagina met het verhaal 

Korte samenvatting van deze pagina.

Zijn hoed hing scheef van een nachtje slapen tegen een boomstronk, en zijn snor rook nog een beetje naar paddenstoelenstoof. Gromri is opzichter van het laagblijvende groen in het oostelijk deel van het Molderbos. 

Een keurige titel, al betekent het vooral dat hij het mos borstelt, paddenstoelen rechtzet en slakken toespreekt over hun gedrag. Maar die ochtend zag hij iets ongewoons: midden op een open plek lag iets schitteren… een glanzende eikel. Niet zomaar één, maar eentje die licht gaf van binnenuit, alsof er een zonnestraaltje in zat gevangen. ‘Dat moet een erfstuk van de elfen zijn,’ mompelde Bolderik, die niet bekend stond om zijn geduld. Hij stapte naar voren, stak zijn stok uit en floep!

Ineens stond hij tussen een kring van paddestoelen. ‘Ai, dat wordt heksenkwaad,’ zuchtte hij. Uit de lucht klonk zacht gefluister, een vrouwenstem: “Wie onze glans begeert, zal dansen tot de maan zich keert.”

"Gumpie, leuk verzonnen, maar hoe kom je uit die cirkel?' 'Oh, dan moet je onderstaande tekst zingen... als je daarin staat!'

Daar danst de maan op ‘t mos,

Langzaam rond en zachtjes los,

Glinster-eikel, glans en pracht,

’t Is een lokstem in de nacht.

Kringetje rond, kringetje klein,

Houd je voeten bij je, blijf jezelf zijn.

Zing zacht, wees lief, maak je hart niet groot,

Dan laat de kring je, heel gewoon, weer los.

Over 2 weken het....... VIOLETTE VORTEX spel, blijf het volgen