Chashitsu in zijn nieuwe verblijf - Chashitsu in his new residence

Lang geleden stond er een advertentie in de plaatselijke blad. Onder de afbeelding van de cirkel werd er een nieuwe bewoner voor deze chashitsu gevraagd.. De vorige bewoner kon niet tegen de eenzaamheid.

                                              tik op de afbeeldingen om die te vergroten

Koinosuke vond dit de kans van zijn leven, rust en vooral de aanwezigheid van Koi karpers. In zijn jeugd had hij veel tijd doorgebracht in de vijver van zijn ouders. Van kinds af aan fascineerde deze vissen hem; uren kon hij naar ze kijken. 

Hij had geluk, kreeg toestemming om er te mogen wonen. Na een korte verbouwing, met een eigen bord en lantaarns met koi karpers afbeelding was het helemaal in ‘zijn’ woonruimte. Als kunstenaar zit Koinosuke achter zijn tekentafel en om toch aan beweging te doen, heeft hij een speciaal uithangbordje aan zijn huis ontworpen. Hij heeft het spel ‘Kokoro Touchi’ genoemd.

regeltje tekst

Elke week begon voor Koinosuke op dezelfde stille manier. Nog vóór de dag zich volledig liet zien, zat hij bij een kleine lantaarn waarin kaarsvet traag en bedachtzaam smolt. Vanaf dit spirituele punt keek hij uit over zijn eilandje. Vogels schreven onzichtbare tekens in de lucht, bladeren fluisterden zonder woorden, en precies daar, in die eenvoud, vond hij een diepe rust. In zulke momenten nam zijn fantasie zachtjes het roer over.

‘Hij voedde hen.

En nu voedden zij hun kunst’.

Vanaf de rand zag hij hoe de koi zich ordenden, bijna vanzelf. Ze zwommen in formaties, in cirkels en spiralen, perfect op elkaar afgestemd, alsof ze een geheime choreografie uitvoerden. Kunstzwemmen, maar dan zonder publiek, zonder applaus.Daar, op dat moment, wist Koinosuke het zeker. Dit was de vorm die hij zocht. Geen stilstaande schoonheid meer, maar bewegende verbeelding. De koi hadden hem het antwoord gegeven.

“De kaasmarkt”

Dankzij het wederzijdse vertrouwen tussen Koinosuke en zijn watervrienden begon er iets bijzonders te ontstaan. De koi karpers zwommen niet langer zomaar rond; ze leken te spelen. Soms vormden ze keurige cirkels, dan weer sierlijke spiralen, en af en toe iets wat verdacht veel leek op een choreografie waar alleen vissen het repetitieschema van begrepen.

Koinosuke keek, vergat de tijd en raakte geïnspireerd. Na het voeren, maakte hij schetsen van deze zwempatronen. 

Niet netjes, niet bedoeld voor verkoop, maar speels, alsof het water zelf even had mogen tekenen. Deze prenten hield hij aanvankelijk voor zichzelf. Sommige dingen zijn simpelweg te vers om meteen te delen.

Eén keer per week verliet hij zijn eilandje voor een noodzakelijk uitje naar de markt op het vaste land. 

Het bootje, voortgetrokken door de koi karpers, deed er precies tien minuten over. Dat was genoeg tijd om na te denken over boodschappen, het leven en vooral… kaas. Sakura-kaas, om precies te zijn.

         Word binnenkort vervolgt en selekteer bovenaan uw taal om dit te kunnen lezen.

Uitleg van de Japanse archivaris over de schrijfwijze - Explanation by the Japanese archivist regarding the spelling

 Het vervolg van de van Arty op zoek naar klederdrachten.

Hier een kleine stukje uit het verhaal. De archivaris Orimasa begreep zijn vragen en stuurde een afbeelding van de twee origami dames. Met trots vertelde hij dat het 2 maanden had gekost om die te vouwen. De grote slak op de voorgrond was zijn laatste werkstuk. Gevouwen dames van origami papier.

tik op de afbeeldingen om die te vergroten

Hier legt Orimsa uit hoe zijn naam is opgebouwd uit karakters en op traditionele wijze gekalligrafeerd.

Orimasa legt uit dat ook voor ons deze manier van schrijven niet makkelijk is. Japanse karakters worden beschouwd als één van de meest complexe schriften ter wereld. Het vereist jarenlange inzet en doorzettingsvermogen om de duizenden tekens onder de knie te krijgen. Mijn naam; Volkert is op basis van Katakara schrift een symbool gemaakt. Dat ronde symbooltje vind je terug links onder op zijn illustratie met de 2 Japanse dames. De 2 dames zijn gekleed in Komon, dat is en kimono met een fijn, herhalend patroon, geschikt voor dagelijks gebruik. Rechts hoe de naam van onze archivaris is opgebouwd. Zo volgende keer een spannend verhaal over Koi karpers. Blijf ons volgen.

Wie voert Orimasa?  オリマサに餌をやるのは誰？

Tot volgende week

 

ChatGPT hulp voor mijn fantasie verhaal ‘Arty’ - ChatGPT help for my fantasy story ‘Arty’

‘Wat heb je nu voor koptekst op onze blog gezet? ‘Hulp van ChatGPT!’ ‘Ja, daar ga ik je komende tijd helemaal in wegwijs maken en ik laat je het resultaat zien van een fantastisch verhaal. Chatgpt heeft samen met mij een ‘nieuwe’ vriend gecreëerd ‘Arty’, een muis met een Oranje hoed en jas.

Hieronder stel ik je het Duo even voor. Ze zitten samen met een iPad’.

‘Ho even, Gumpie, waarom werken met AI, je kan toch zoals altijd gewoon je afbeeldingen schilderen. Voor al die vorige illustraties gebruikte je een penseel? Ik ben er geen voorstander van, waarom nu een totale verandering.’ 

‘Ik snap je vraag, er is veel weerstand tegen dit krachtige fenomeen. 

‘Waarom ChatGPT?’

‘Ik zal het je uitleggen. We gebruiken allemaal een iPhone, of een ander merk. We kunnen bijna niet zonder en genieten van het gemak, maar het heeft ook zijn ‘schaduwkanten’. Daar hoef ik geen uitleg over te geven. Zo beleef ik dat ook bij Chatgpt, gaat niet helemaal op, maar ik heb de plezierige kanten er van ontdekt. En dat wil ik de komende tijd laten zien én uitleggen, hoe ik dat gedaan. 

Klik op …. Mouse Arty en zie wat er wekelijks wordt vertelt en uitgelegd.

Deze week… deel 4

Deel 1 - ‘Everthing you can imagine is real’, Picasso

Deel 2 - ‘Chromapinna jubilata, de lachvis

Deel 3 - ‘Foto van Volendammers

Deel 2 - 'Slag bij de Smeltkaasberg.’, met Napoleon 

En niet vergeten….

Mijn verhaal is opgemaakt in het grafisch programma InDesign. Als gepensioneerde graficus is dit verhaal op mijn IMac opgemaakt in het programma InDesign. Puur voor als hobby en bij de vorige verhalen geheel gratis te lezen. Nieuwsgierig.. tik op links boven op Flip Books. Nu het verhaal van Arty met behulp van Chatgpt. Geen abonnement genomen… de gratis versie en toch alle mogelijkheden. ALLEEN beperking bij het aantal afbeelding dat je wilt genereren. Meestal 3 afbeeldingen, na 12 uur mag je weer 3 afbeeldingen genereren. Dat geeft hij duidelijk aan met het juiste tijdstip.

Vraag je bijvoorbeeld teksten te genereren, daar helpt hij je altijd mee. Dan de kwaliteit van de afbeelding, mogelijkheden verhouding vierkant, 16:9 of panorama. Hij maakt een afbeelding in .png formaat en in 72 dpi. Dit is een standaardresolutie voor webafbeeldingen, terwijl 300 DPI een gangbare standaard is voor afdrukken met hoge resolutie.

Een afbeelding die hij maakt op het formaat; 1650x950 px = 72 dpi, omgerekend op 300 dpi is dit 8x14 cm. Let op, hij maakt voor kwaliteit om te printen en drukken kleine afbeeldingen. Er zijn commerciële app’s die dit laatste formaat kunnen vergroten. Als gepensioneerde is dit voor mij voldoende, daar ik bij de afbeeldingen ook nog een stukje tekst bij wil schrijven. Al dan niet met ChatGPT, want die kan je ook ‘Op weg’ helpen. Tot slot, geniet van mijn nieuwe vriend Muis Arty.

Makkelijker is op klik te drukken, dan ziet u de hele overzicht van mijn gratis verhalen,  en sommigen vertaalt in het Engels. Succes

Zwammerbos deel 2, met luister- en toeterzwam - Zwammerbos Part 2, with the listening and honking mushroom

‘Gumpie, niet schrikken, zo doe jou echt niets!‘ ‘JA, dat kan je wel zeggen, maar hij ziet er echt niet vriendelijk uit,’ ‘ok, ik zal onder deze pagina er meer over vertellen, wel een korte samenvatting’.

 Don Carbón Espinavivo

Ruiswortel vertelde dat er een plant was, ie ontzettend boos is. Niet gewoon boos, maar ‘blad-verfrommelend, sap-kokend woedend.’ De reden: een gele sluipwesp die met chirurgische precisie steeds minuscule hapjes uit zijn bladeren nam. En altijd net wanneer de plant dacht dat hij veilig was.

Poffelmos knikte ernstig en ging op bezoek naar die plant. Bij aankomst bleef hij even staan. Ruiswortel had gelijk, die plant zag er ‘sprieterig’ uit. Een stekelige, donkerbruine stam, alsof hij ooit te dicht bij een zonsondergang had gestaan. Bovenop een geel-oranje bol die duidelijk dacht dat glimlachen voor zwakke soorten was. Uit die bol groeiden sprieten met harige bolletjes, die zachtjes trilden… niet van de wind, maar van ongeduld. Op dat moment klonk er een heel zacht bzzzt. De gele sluipwesp verscheen heel even, keek naar de tekening… en vloog geschrokken achteruit; zou hij echt zo zijn!’ Sindsdien laat de wesp zich nauwelijks meer zien.

In het Zwammenbos staat hij nu bekend onder de naam: ’Angria’

Rechterpagina

Luisterzwam

Poffelmos keek zuur naar Ruiswortel. Niet een klein beetje, maar citroen-in-de-zonzuur. Daar stond Ruiswortel weer, met dat stokje, te luisteren naar een struik die volgens hem “net iets te veel had meegemaakt voor de winter”. “Onzin,” mompelde Poffelmos. “Planten praten niet. Ze fluisteren hooguit… in stilte.” Maar op een nacht had Poffelmos gedroomd, dat hij een zwam had gezien, die ook hij kon horen.

De Toeterzwam

Poffelmos schrok zich bijna uit zijn mosbroek toen ergens tussen de varens een luide TOEEEEE–TÁÁÁÁÁ! klonk. Het geluid zwiepte door het Zwammenbos alsof iemand een reusachtige bosneus had laten schallen. ‘Wie… wíé doet dat?’ mompelde hij, terwijl hij met grote stappen richting het geluid huppelde. Dit had hij nog nooit gezien; een paddestoel met 3 trompetjes.

Nieuwsgierig geworden wilde hij deze even aanraken, maar schrok. Poffelmos zag iets bewegen. Vanuit de holle trompet onderaan, zat een piepklein bosgeestje, met warrige moshaartjes alsof hij per ongeluk op de verkeerde knop had gedrukt. Normaal hield hij zich koest, maar nu trilden de drie trompetten als opgewonden slakkenhoorns. ‘Sorry’, riep het geestje. ‘Ik wilde alleen kijken of er een echo in zat… maar toen blies de paddenstoel terug!’ ‘Blies híj terug?’ vroeg Poffelmos verbaasd.

‘Ja! Het is een terugtoeterzwam. Wat je er in roept, blaas hij nóg harder terug. Ik riep ‘hallo’, maar hij dacht zeker dat het concert moest beginnen!” Poffelmos keek nog eens verbaasd naar het bosgeestje.

Dit was het laatste deel van 2Times. Vanaf 1 augustus 2026 gaan we verder met mijn nieuwe vriend Arty. dit is een verhaal gemaakt met behulp van ChatGPT. Dank voor het lezen en geniet straks van een heerlijk fantasierijke verhaal, Volkert

Het boek van Zwammerbos, met Poffelmos, deel 1 - The Book of Zwammerbos, with Poffelmos, Part 1

‘Gumpie, wat heb jij nu?’ ‘Ik zal het je vertellen. Tijdens een rustige ochtendwandeling in het Zwammerbos liep ik over een smal pad dat rook naar nat mos en oude verhalen. De zon sloop voorzichtig tussen de bladeren door, alsof hij ook niet wilde storen. In eens hoorde ik een zacht fluit-klik-trrrrr. Daar zat hij.

Een vogel met kleuren alsof iemand het bos had geschilderd nadat de verf was gevallen. Groen als varens, oranje als avondlicht en een staart die leek te zijn geleend van een vergeten droom. De vogel keek mij aan, knipperde één keer, en bleef toen doodstil zitten, alsof dit moment al lang gepland was. “Ah,” zei ik zacht, “jij bent vast een Auroris zwammeri fluitensis.”De vogel antwoordde niet, maar floot een melodie die precies klonk als een potlood dat over vers papier glijdt. Volgens het Zwammerbos-bijgeloof zijn dit Verhaalvogels: ze verschijnen alleen aan wie goed kijkt, en verdwijnen zodra je ze probeert vast te leggen. Na een paar tellen spreidde de vogel zijn staart, gaf mij een laatste nieuwsgierige blik en vloog weg, dieper het groen in’. ‘Gumpie, een heerlijk ‘poëtisch’ verhaal, maar we gaan verder met het verhaal van Poffelmos.

Even een korte versie van deze bladzijden.

In dit mysterieuze werk, geschreven in priegelige bostekens die geen mens ooit zal begrijpen, staan alle paddenstoelen van het bos nauwkeurig beschreven en geïllustreerd. Met een prachtige gezegde:

‘Wie dit boek opent, ademt bos.

Wie verder leest, riskeert een glimlach.

Wie alles begrijpt… 

is waarschijnlijk geen mens’.

Het Mórrelijn Schrift

Met een speciaal schrift geschreven. Het is geen taal die gelezen wordt, maar eentje die gevoeld wil worden. De tekens lijken soms op sporen van wortels, windkrullen, schimmelringen en staartbewegingen van boswezens. Mensen zien slechts sierlijke krassen; het bos herkent betekenis.

Betekenis van de naam * Mórre; staat voor mos, murmel, schimmel en geheim 

* Lijn; verwijst naar groei-lijnen, wortels, nerven, sporen, staarten

Hierin schrijft en tekent hij de hilarische verhalen die hij samen met Flindermien hebben gemaakt.

Maar zodra het voorjaar zich aandient en de eerste planten hun kopjes boven het mos uitsteken, is het gedaan met de rust. Het Zwammenbos ontwaakt luidruchtig: klagende blaadjes, probleemplanten die niet

weten welke kant ze op moeten groeien en wortels die zich beledigd voelen.

Gelukkig staat Poffelmos er niet alleen voor. De kleine insecten, altijd in de weer, altijd iets te melden, zoemen door het bos als levende postduiven. Ze vangen geruchten, fluisteringen en roddels op en leveren die keurig af bij Poffelmos. Hij probeert dit allemaal in goede harmonie op te lossen. Ter verduidelijking; Flindermien is zijn vriendin.

’De Kietelklankpaddestoel’.

Op 14 juli gebeurt er bijzonders, precies om het middagkriebeluur ploft hij uit de grond in het Zwammenbos: ’De Kietelklankpaddestoel’.

Vliegsprinkhanen o.i. zijn er dol op, en niet zomaar een beetje. Deze paddestoel heeft een geheim: zijn blauw gedraaide steel werkt als een vrolijke veer. Wanneer de zon erop schijnt, begint hij zachtjes te zoemen, twirren en plop-klanken te maken. Niet hoorbaar voor mensen, maar voor vliegsprinkhanen klinkt het als een onweerstaanbare lachmelodie.

De rood-wit gestreepte hoed is geen toeval: dat zijn insecten-waarschuwingsstrepen, maar dan verkeerd om. Ze betekenen: “Kom hier! Spring! Lach! Doe iets onhandigs!”

Ze landen erop, glijden uit, worden zachtjes gelanceerd, draaien drie kwart pirouette en landen weer netjes op hun pootjes.

Elke mislukte sprong laat de paddestoel harder zoemen, waardoor ándere sprinkhanen denken dat er een feest gaande is (wat klopt).

Zo Gumpie, een lang verhaal en volgende week zaterdag de laatste 4 pagina’s van het Zwammerbos.

 

Gratis.... Frisse Bries Bowl uit het bos - Free.... Fresh Breeze Bowl from the forest

Poffelmof heeft een heerlijk frisse zomer bowl ontwikkelt. Hieronder het gratis recept.

Poffelmos heeft het prestigieuze en uiterst zeldzame: ‘Twee-Bessen-Certificaat’. Dat krijg je alleen als minstens zeven dieren zeggen: ‘Ja, hier knap ik van op’. Hij kookt niet, sterker nog, 

hij durft niet eens in de buurt van vuur te komen. De geur van een kampvlam doet hem spontaan onder het mos te verstoppen.

De basis kruiden die hij normaal gebruikt zijn:

Kruiden, bessen en bladeren die Poffelmos gebruikt

Kattenkruid, maakt zenuwachtige kevers weer kalm (en soms een beetje giechelig).

Paardenbloemwortel, geeft energie, vooral aan slome slakken met ochtendhumeur.

Madeliefblaadjes, goed voor zachte keverbuikjes.

Daslook, adembenemend lekker, maar oppassen… sprinkhanen krijgen er 

opera-stemmen van.

Weegbree, voor opgelapte voelsprieten.

Venkel, voor zangvogeltjes met ademnood.

Het recept!!

Bries Bowl Voor mensen die last hebben van een winderige buiktrommel.

 Benodigd: 

•1 verse bekerzwam (liefst geplukt in de ochtend)

•Snufje venkelzaad (fijn gestampt)

•1 plukje wipstaartmos (niet te veel, het is vrolijk spul) 

•3 bellenbessen (nooit 4, dat wordt rumoerig) 

•5 dauwwater van het eerste druppelmoment van de dag 

•De drie-tand vork van Poffelmos

Bereiding: 

• Zet de bekerzwam rechtop als kom. 

• Sprenkel twee druppels dauwwater erin, niet meer! 

• Wrijf venkelzaad tussen de vingers tot het geurt als warme anijs. 

• Voeg de drie bellenbessen en het plukje wipstaartmos, 

samen maken ze een heel zacht blup. 

• Roer nu ritmisch met de drie-tands vork: 

        tuk… tuk… tuktuk… poff…, 

• 5 tellen wachten en het gerecht is gereed en ruik! 

                  Een klein wolkje geurige damp stijgt op, 

                     alsof de geur zelf glimlacht. 

Geniet van dit recept, een zomerse uitkomst en

tot 0ver een paar weken met een nieuw verhaal!

Probleem met de ‘Rode Kakkertor’ opgelost - Problem with the Red Cockroach solved.

Het 2Times verhaal sluit ik af, alsof het een boek is dat zelf nog even wil doorpraten. 

Want laten we eerlijk zijn: ergens onderweg zijn er vast beelden ontstaan waarbij ik dacht ‘hé… jij wilt een verhaal worden’. 

Bij mij begon dat bij komische, maar echt bestaande paddenstoelen. 

Ze stonden daar zo eigenwijs in het bos, alsof ze al wiste dat ze hoofdrolspelers waren. En voor ik het wist, had ik geen handleiding meer in handen, 

maar een begin van een klein verhaaltje. 

Kleine samenvatting van mijn verhaal

Lang voordat het Zwammenbos bekend stond om zijn wonderlijke en onvoorspelbare planten, woondener een klein volk in het Zwammenbos; de Ascoltari’s. Hoe ze uit Italië hierheen zijn gekomen weet niemand. Afgeleid van het Italiaanse ascoltare, hetgeen ‘luisteren’ betekent. Het is een volk dat gelooft dat elke plant een gevoel en een eigen hartslag heeft. In het Zwammenbos is één figuur zeer bekend, Orecchivivo Bellafronte. 

Zo werd zijn gave geboren:

Hij hoort de stille klanken van: wortelgeritsel, bladroezelen en stengelfluisteringen.

Waar planten fluisteren, bladeren klagen en waar iets stinkt dat niet hoort te stinken… daar staat hij ineens. Met zijn stafje en een begripvolle blik. De planten… die voelen zich gehoord.

Bellafronte Bellafronte doet zijn dagelijkse ochtendwandeling en hoort een mopperend ‘Huppelklaproosje’ of een slaapdronken veelkoppige ‘Nachtvaren’ die zijn wortels toespreekt dat ze anders moeten liggen voor de koeling. 

Bij de ‘Verdraaide Wortelklimmer’ blijft hij stil staan, en kijkt naar zijn staart. Wanneer er iets wordt gefluisterd dan resoneert die heel subtiel heen en weer. Hij kijkt om zich heen en ziet een jonge maanplant. Wanneer hij dichterbij komt, ziet hij meteen de rode ‘vlekken’ op één van haar bladeren. Zou ze ziek zijn?

Hij pakt zijn orenstafje en steekt het voorzichtig tussen haar bladeren. Lang luisterfe Bellafronte met zijn orenstafje en sloot één oog. Gelijken hoort hij klagende woorden;

‘Het komt elke ochtend, die grote viespeuk’. 

Bellafronte begreep niet gelijk wat haar het probleem was… Het zag er inderdaad niet fris uit. Op het moment dat hij het wat beter wilde bekijken… plofte er een lading poep langs zijn neus. Verschrikt keek kijk omhoog en zag een tor recht boven hem op een tak zitten.. het was de ‘Rode Kakkertor’.

Nu begreep hij haar probleem. Begrijpelijk dat zij hier ‘schijtziek’ van werd. Aan zijn ontspannen houding was het duidelijk wat hij aan het doen was… en dat elke ochtend. 

Bellafronte dacht even na en fluisterde even met de ‘Rode Kakkertor’. 

Na een goed gesprek was het probleem snel opgelost.

Zo genoeg voor deze blog, over 2 weken vervolg.

De oorwurm en sluierzwam zijn binnenkort weer te vinden - The earwig and veil fungus will soon be available again.

Gumpie is met vakantie, dus dit keer geen inleiding van deze blog, maar over 2 weken is hij weer paraat. Geniet van het Zwammenbos.

Het Judasoor

De luistervink van het bos

Tussen het mos en de bast van oude vlierstruiken groeit hij: het Judasoor (Auricularia auricula-judae).

Een zwam die eruit ziet alsof iemand zijn oor aan de boom heeft gelijmd en dat is precies wat hij doet: luisteren. 

Waar andere paddenstoelen vooral bezig zijn met groeien of sporen verspreiden, is het 

Judasoor de nieuwsgierige journalist van het bos. Met zijn zachte, fluwelige oorschelpen vangt hij het gefluister van bladeren, het kraken van takken en zelfs het zuchten van de mossen. 

De oorwurm

Op de Keltische velden, tussen stenen cirkels en oude grafheuvels, leeft een worm die anders is dan 

alle andere. Hij draagt twee kleine oren, waarmee hij hoort wat anderen niet durven fluisteren. 

De komst van de Sluierdame 

Volgens de officiële wetenschappers van het Zwammenbos (een comité bestaande uit een uil met leesbril, drie morieljes en één hyperactieve mier) is de Dictyophora duplicata 

hier niet spontaan verschenen.

Waarom draagt ze die sluier? 

De boskabouters hebben drie theorieën: 

1. De Verlegenheidshypothese De Sluierdame is een tikje preuts en wil niet dat iedereen haar poriën ziet. 

2. De Gala-theorie De sluier is eigenlijk een baljurk. De soort draagt die alleen wanneer 

ze ergens nieuw arriveert – een soort openingsceremonie. (De uil gaf deze theorie een hoge score vanwege “stijlpunten”.) 

3. De Lok- en Verbaashypothese De sluier is bedoeld om insecten te lokken, maar in het Zwammenbos werkt hij vooral op bosfiguren die roepen: ‘WAUW! ‘Wat ben jij chic!’. 

En nu… 

Sinds haar landing is de Sluierdame een graag geziene gast: Ze oefent elke ochtend haar sluierdraaibeweging in een zonnestraal. 

Tot volgende keer met het verhaal van Orecchivivo Bellafronte. 

Will you read my blog in your own language??? Select right up your country