Het 2Times verhaal sluit ik af, alsof het een boek is dat zelf nog even wil doorpraten.
Want laten we eerlijk zijn: ergens onderweg zijn er vast beelden ontstaan waarbij ik dacht ‘hé… jij wilt een verhaal worden’.
Bij mij begon dat bij komische, maar echt bestaande paddenstoelen.
Ze stonden daar zo eigenwijs in het bos, alsof ze al wiste dat ze hoofdrolspelers waren. En voor ik het wist, had ik geen handleiding meer in handen,
maar een begin van een klein verhaaltje.
Kleine samenvatting van mijn verhaal
Lang voordat het Zwammenbos bekend stond om zijn wonderlijke en onvoorspelbare planten, woondener een klein volk in het Zwammenbos; de Ascoltari’s. Hoe ze uit Italië hierheen zijn gekomen weet niemand. Afgeleid van het Italiaanse ascoltare, hetgeen ‘luisteren’ betekent. Het is een volk dat gelooft dat elke plant een gevoel en een eigen hartslag heeft. In het Zwammenbos is één figuur zeer bekend, Orecchivivo Bellafronte.
Zo werd zijn gave geboren:
Hij hoort de stille klanken van: wortelgeritsel, bladroezelen en stengelfluisteringen.
Waar planten fluisteren, bladeren klagen en waar iets stinkt dat niet hoort te stinken… daar staat hij ineens. Met zijn stafje en een begripvolle blik. De planten… die voelen zich gehoord.
Bellafronte Bellafronte doet zijn dagelijkse ochtendwandeling en hoort een mopperend ‘Huppelklaproosje’ of een slaapdronken veelkoppige ‘Nachtvaren’ die zijn wortels toespreekt dat ze anders moeten liggen voor de koeling.
Bij de ‘Verdraaide Wortelklimmer’ blijft hij stil staan, en kijkt naar zijn staart. Wanneer er iets wordt gefluisterd dan resoneert die heel subtiel heen en weer. Hij kijkt om zich heen en ziet een jonge maanplant. Wanneer hij dichterbij komt, ziet hij meteen de rode ‘vlekken’ op één van haar bladeren. Zou ze ziek zijn?
Hij pakt zijn orenstafje en steekt het voorzichtig tussen haar bladeren. Lang luisterfe Bellafronte met zijn orenstafje en sloot één oog. Gelijken hoort hij klagende woorden;
‘Het komt elke ochtend, die grote viespeuk’.
Bellafronte begreep niet gelijk wat haar het probleem was… Het zag er inderdaad niet fris uit. Op het moment dat hij het wat beter wilde bekijken… plofte er een lading poep langs zijn neus. Verschrikt keek kijk omhoog en zag een tor recht boven hem op een tak zitten.. het was de ‘Rode Kakkertor’.
Nu begreep hij haar probleem. Begrijpelijk dat zij hier ‘schijtziek’ van werd. Aan zijn ontspannen houding was het duidelijk wat hij aan het doen was… en dat elke ochtend.
Bellafronte dacht even na en fluisterde even met de ‘Rode Kakkertor’.
Na een goed gesprek was het probleem snel opgelost.
Geen opmerkingen