Gumpie, waarom draag jij een Mexicaanse hoed.Groeien er cactussen in het Bolderbos?’
Gumpie, waarom draag jij een Mexicaanse hoed. Groeien er cactussen in het Bolderbos?’ ’Dat zijn Mexicaanse Hoedzwammen en Poffelmos heeft, met toestemming van Sombrillito, zijn hoed beschilderd. Zo weet iedereen in het Bolderbos hoe die in Mexico worden gedragen!’ ‘En dat moet ik nu geloven?’
Onderaan de 2 pagina’s vertel ik mee over de Koperzwam!’
Lang, lang geleden, ver over de Grote Mossenzee, leefden in een warm en zonovergoten dal drie kleine zwammen die altijd sombrero’s droegen. Ze heetten Sombrillito, Tacotón en het kleintje Pepito de Spore.Ze stonden bekend om hun swingende sporenregendans: één keer schudden en er dwarrelden duizenden sporen als confetti om hen heen.
De Mexicaanse Hoedzwammen bleken dol op de vochtige bosgrond en in het Zwammenbos weet men nu; dat sommige zwammen niet groeien, maar aankomen. Men weet nu in het bos dat sommige sporen niet vallen, maar reizen. En dat sommige hoeden niet schuilen, maar dansen.
De koperzwam…
De koperzwam is een vegetarische opportunist. In tegenstelling tot verwante zwamsoorten die insecten verteren, heeft deze soort zich gespecialiseerd in het “vangen” van gevallen bramen, bessen en noten. Hiervoor gebruikt hij een snelsamentrekkend hoedmechanisme, een soort trage schommelbeweging die precies genoeg momentum geeft om de lekkernijen tegen zijn stam te laten rollen. Wat meestal niet lukt. Bij voedselgebrek gaat hij in een “sabbelmodus”: de tandrand trilt zachtjes, waardoor hij bosvruchtengeuren aantrekt. Poffelmos noemt dit gedrag “vriendelijk griezelen”.
De Legende van de Koperzwam
(zoals de oudste boomstronk het ooit vertelde)
Lang voordat er paddenstoelen groeiden in het Zwammenbos, was er alleen het Groene Stiltejaar: een tijd waarin het bos fluisterde maar niemand luisterde, en bessen vielen zonder dat iemand ze opat.
De natuur vond dat zonde, want in het Zwammenbos wordt niets verspild. Op een avond, tijdens de zeldzame Blauwlichte Maan, verzamelde de bosgeest Vlirrel, een slordige maar goedbedoelende verschijning die altijd struikelde over eigen wortels, al het gevallen fruit van de zomer: bramen, blauwe bessen, vossenbessen, hazelnoten… een hele berg zo groot als een slapende das.
Geen opmerkingen