Koinosuke beleeft een spannend moment
Tik op de Selekteer jouw taal rechtsboven bij Language
tik op de afbeeldingen om die te vergroten
Op een warme zomeravond, net voordat de zon besloot dramatisch achter de bomen te verdwijnen, kreeg Koinosuke een onrustige kriebel in zijn staart. “Een rondje varen,” dacht hij. Altijd goed voor de geest. De karpers die zijn bootje trokken, namen het uiterst serieus en zwommen alsof ze deelnamen aan de Olympische Spelen voor Onderwaterkracht.
Het meertje lag er vredig bij. Té vredig.
Toen klonk er iets. Eerst zacht. Daarna paniekerig.
“Help… HELP!”
Koinosuke verstijfde. Zijn snorharen trilden. Hij zag niets, behalve een zwarte vogel die als een slecht humeurige schaduw duikvluchten maakte. Nog een gil...luider. Dit keer heel dichterbij.
Koinosuke zag wat er aan de hand was en riep de hulp in van zij karpers. “Zwem naar de muis!”
“Sneller!” riep Koinosuke. De karpers schakelden over naar turbostand. Langs de oever rende iets kleins, iets harigs, dat duidelijk géén zin had om gegeten te worden.
Toen zag hij haar: een muis, wild zwaaiend met haar armpjes, achtervolgd door de vogel die duidelijk het avondeten had ingepland. De muis stond aan de oever, twijfelde en koos toen voor het water. Slechte keuze, ze plonsde erin en begon meteen te doen wat muizen doen als ze niet kunnen zwemmen: paniek.“HELP!” Gloeb… HELP… gloeb! Koinosuke dacht razendsnel.
Springen.. te ver. .. roeien? Te laat. Toen kreeg hij een briljant, licht absurd idee. “Karpers,” fluisterde hij plechtig, “waterkanonnen.”
De karpers begrepen het onmiddellijk. Ze positioneerden zich als een elite-eenheid. De vogel zette aan voor de finale duik.
“NU!” schreeuwde Koinosuke.
Vijftien krachtige waterstralen schoten omhoog. De vogel kreeg een onverwachte wasbeurt, krijste verontwaardigd en verdween druipend richting het bos. Muis werd aan boord gehesen, proestend maar levend. Aan land stond haar familie te juichen alsof het Nieuwjaar was.
Sinds die avond was Koinosuke de held van het dorp. En bij elke kaas aankoop kreeg hij een zak Sakura kaas mee.
tik op de afbeeldingen om die te vergroten
Het had Arty meer tijd gekost dan hij had verwacht om alle informatie en afbeeldingen een plek te geven in zijn boekje.
Maar wat was het een heerlijk
verhaal geworden over Koinosuke, zijn eilandje en de eigenwijze koi karpers. Alles ademde rust, water en geduld.
Orimasa had met zijn beelden precies de Japanse sfeer geraakt die Arty voor ogen had. Toen eindelijk alles was verwerkt, net op het moment dat Arty tevreden achterover leunde, werd er op het raam geklopt.
Voor het raam stond… een enorm pakket. Daarachter verscheen langzaam de pet van de postbode.
Arty rende nieuwsgierig naar de deur. Eenmaal binnen vroeg de postbode, met fonkelende ogen, of hij misschien mocht blijven om te zien wat erin zat.
“Natuurlijk,” zei Arty. Het pakket werd geopend. De postbode trok zijn wenkbrauwen op.“Een papieren muis?” zei hij verbaasd. “Geen beeldje zoals dat Egyptische dat je eerder kreeg?”
Net toen hij het wilde oppakken, schoot Arty ertussen.“Afblijven!” zei hij streng. “Dit is een Japanse origami-muis.”De postbode deinsde een stap achteruit. “O… leven daar ook muizen met zulke grote oren?”Arty barstte in lachen uit. Hij pakte zijn iPad en liet alles zien wat Orimasa had gestuurd: Koinosuke, de koi karpers, het eilandje, de stilte.De postbode keek ademloos toe.“Nu snap ik het,” zei hij zacht. “Wat een cadeau.” Voor hij vertrok, schraapte hij zijn keel.
“Eh… zou ik misschien die postzegel uit Japan mogen hebben? Ik verzamel ze.” Arty glimlachte. Natuurlijk mocht dat.
Volgende keer maakt Arty contact met de archivaris van India
Geen opmerkingen